6 listopad

Polskie filmy podczas „Scanoramy”

PsiePole

6-16 listopada w Wilnie, 13-23 listopada w Kownie
Projekcje polskich filmów w ramach Europejskiego Forum Filmowego „Scanorama“

Kebab i Horoskop” (reż. Grzegorz Jaroszuk, 2014, 75 min.)

  • 9 listopada, godz. 19.00, „Forum Cinemas Vingis“, 5 sala – spotkanie z reż. Grzegorzem Jaroszukiem
  • 11 listopada, godz. 21.00, „Forum Cinemas Vingis“, 5 sala - spotkanie z reż. Grzegorzem Jaroszukiem
  • 14 listopada, godz. 19.00, „Forum Cinemas Vingis“, 9 sala
  • 15 listopada, godz. 19.15, „Forum Cinemas Kaunas“, 4 sala

Właściciel sklepu z dywanami postanawia ratować upadający biznes i zatrudnić specjalistów od marketingu. Pech sprawia, że zamiast fachowców, na ogłoszenie odpowiada para oszustów o pseudonimach Kebab i Horoskop. Ich przybycie i wdrożony na poczekaniu „program naprawczy” odmienią życie firmy i jej pracowników, dając początek serii nieprzewidzianych zdarzeń, w których główne role odegrają: nieśmiała kasjerka dzieląca mieszkanie z neurotyczną matką, poszukująca miłości w internecie księgowa, zgryźliwy portier i nieobliczalny elektryk, który najbardziej na świecie boi się… wysokiego napięcia. W tym kalejdoskopie osobowości gotowi na wszystko naciągacze szybko przekonają się, że życie potrafi być równie skomplikowane, jak wzór na najdroższym, arabskim dywanie.

„Psie pole“ (reż. Lech Majewski, 2014, 101 min.)

  • 11 listopada, godz. 20.30, „Forum Cinemas Vingis“, 3 sala - spotkanie z reż. Lechem Majewskim
  • 14 listopada, godz. 21.00, „Forum Cinemas Kaunas“, 4 sala
  • 15 listopada, godz. 18.45, centrum filmowe „Skalvija“

Adam stracił w wypadku ukochaną i najbliższego przyjaciela. Na dramat osobisty nakłada się tragedia narodu. Jest 2010, „rok biblijny” w Polsce: powodzie, pożary, osuwająca się ziemia i katastrofa samolotu prezydenckiego. Adam porzuca pracę wykładowcy literatury symbolicznej i zostaje kasjerem w supermarkecie. Chce tylko spać, uciekając od bolesnej rzeczywistości. Jedyną lekturą tego mrocznego czasu staje się „Boska komedia” Dantego. I to jej fragmenty nadają sens codzienności…

8 listopada, godz. 19.00, „Forum Cinemas Vingis“, 9 sala - spotkanie z reżyserem Krzysztofem Zanussi

Filmy w języku oryginalnym z napisami po litewsku i angielsku.
Dokładny program na stronie: www.scanorama.lt.
Bilety do nabycia w kasach „Forum Cinemas Vingis”, „Skalvija”, „Forum Cinemas Kaunas”.

Organizator: „Scanorama”; partner: Instytut Polski w Wilnie

11 listopad

#MyPolska – selfie w Święto Niepodległości

IMG_2224

#MyPolska –  selfie w Święto Niepodległości

Zrób zdjęcie przy pomniku Polskich Lotników w Northolt w Londynie, na moście Pulaski Bridge w Nowym Jorku czy też na tle Stoczni Gdańskiej i opublikuj je 11 listopada na Twitterze lub Facebooku z hashtagiem #MyPolska. Polscy dyplomaci zapraszają do wspólnego niekonwencjonalnego  świętowania rocznicy odzyskania niepodległości.
W akcji #MyPolska może wziąć udział każdy, na całym świecie. Wystarczy aparat fotograficzny lub smartfon, rekwizyty w narodowych, biało-czerwonych barwach, miejsce kojarzące się z Polską i walką o wolność oraz dostęp do Internetu.
Zasady są proste. Pokaż swoją Polskę niezależnie od tego, w którym zakątku świata mieszkasz. Stań z flagą w dłoni przed Belwederem lub usiądź na ławeczce Jana Karskiego w Warszawie. Sfotografuj się z wymalowaną na policzku biało-czerwoną flagą na tle wzgórza Monte Cassino. A może zrobisz selfie z kotylionem wpiętym w marynarkę przy pomniku Kościuszki w Waszyngtonie albo przy pomniku gen. Józefa Bema w Budapeszcie? Lista miejsc jest otwarta. Fotografię opublikuj na Twitterze albo Facebooku z hashtagiem #MyPolska.
Na zdjęciu możesz być z rodziną lub przyjaciółmi. Po prostu ciesz się z wolności. Pomysłodawca akcji #MyPolska – ambasada RP w Londynie – zachęca w ten sposób Polaków i Polonię za granicą do godnego i radosnego świętowania rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę.

Biuro Rzecznika Prasowego Ministerstwo Spraw Zagranicznych

20 listopad

25. rocznica przyjęcia międzynarodowej Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka

Konwencja-chlopiec_MASTER

W 2014 roku przypada 25. rocznica przyjęcia międzynarodowej Konwencji Narodów Zjednoczonych  o prawach dziecka, która jest najważniejszym dokumentem międzynarodowym poświęconym prawom i wolnościom dziecka.
Konwencja, określana też światową konstytucją praw dziecka, została przyjęta jednomyślnie 20 listopada 1989 roku przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych. Ratyfikowały ją 193 państwa.
Powstanie i przyjęcie Konwencji można uznać za najważniejszą skuteczną polską inicjatywę międzynarodową na polu ochrony praw człowieka.
Historia dokumentu sięga 1978 roku, kiedy Polska zaproponowała Komisji Praw Człowieka ONZ uchwalenie Konwencji o Prawach Dziecka i złożyła stosowny projekt opracowany przez zespół polskich prawników z Instytutu Nauk Prawnych PAN. Inspiracją dla twórców projektu była filozoficzno-wychowawcza koncepcja Janusza Korczaka, który po raz pierwszy zainicjował podmiotowe traktowanie dziecka i bywa nazywany pierwszym rzecznikiem praw dziecka.

KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA

Więcej o Januszu Korczaku

1 grudzień

Donald Tusk szefem Rady Europejskiej

07.05.2014 Katowice Europejski Kongres Gospodarczy  N/z premier Donald Tusk    Fot. Dominik Gajda/REPORTER

Donald Tusk szefem Rady Europejskiej

Wyznacza kierunki działania, zapewnia przygotowanie i ciągłość prac Rady Europejskiej, przewodniczy posiedzeniom szefów unijnych państw i przekazuje Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania z ich spotkań – to najważniejsze zadania przewodniczącego Rady Europejskiej.  W poniedziałek funkcję tę obejmuje Donald Tusk, do niedawna polski premier.
– Przychodzę do Brukseli z kraju, który głęboko wierzy w sens zjednoczonej Europy. 80 proc. moich rodaków głęboko wierzy w sens Unii Europejskiej i nie szuka alternatywy –Donald Tusk mówił tuż po wyborze na nowego przewodniczącego Rady Europejskiej. Dodał, że Polskie dziedzictwo oraz doświadczenie mogą stać się istotnym źródłem energii, której Unia Europejska potrzebuje.
Funkcję przewodniczącego Rady Europejskiej ustanowił Traktat z Lizbony w 2009 roku. Jeszcze w tym samym roku na pierwszego szefa Rady został desygnowany Belg Herman Van Rompuy, który sprawował swój urząd do 30 listopada 2014 roku.
Rada Europejska wybiera przewodniczącego kwalifikowaną większością głosów na 2,5-letnią kadencję, która może zostać jednokrotnie przedłużona.
Unijni przywódcy wybrali Donalda Tuska na to stanowisko 30 sierpnia 2014 roku. Polski premier został także mianowany przewodniczącym szczytów państw strefy euro.
Przed Traktatem z Lizbony funkcję Przewodniczącego, kierującego obradami Rady, pełnił szef państwa, które rotacyjnie sprawowało półroczną prezydencję w Radzie Unii Europejskiej.
Rada Europejska – instytucja której pracami pokieruje Donald Tusk – wskazuje ogólny kierunek działań politycznych Unii Europejskiej i określa jej priorytety.
W skład Rady, poza przewodniczącym, wchodzą szefowie państw lub rządów państw członkowskich, a także przewodniczący Komisji Europejskiej. W pracach Rady Europejskiej uczestniczy wysoki przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa – obecnie funkcję tę sprawuje Włoszka Federica Mogherini.
Rada zbiera się przynajmniej dwa razy w ciągu sześciu miesięcy. Jednak przewodniczący może zwołać nadzwyczajne posiedzenie, jeśli wymaga tego sytuacja. Tak było w na przykład w przypadku konfliktu na Ukrainie. W tej sprawie Rada zbierała się kilkukrotnie w ostatnich miesiącach.
Instytucja ta zwykle podejmuje decyzje w drodze konsensusu. W niektórych przypadkach podejmuje decyzje jednogłośnie lub kwalifikowaną większością głosów, zależnie od tego, co w danej sprawie mówi traktat.
Zwykle Rada Europejska spotyka się w Brukseli w budynku „Justus Lipsius”.
Radę Europejską utworzono w 1974 roku jako nieformalne forum dyskusji między szefami państw i rządów. Jednak szybko stała się organem ustalającym cele Unii we wszystkich dziedzinach jej działalności. Formalny status zyskała dzięki traktatowi z Maastricht z 1992 roku, w którym jej funkcję zdefiniowano jako „dawanie Unii impulsów niezbędnych do rozwoju oraz określanie ogólnych politycznych kierunków tego rozwoju”.
Wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony 1 grudnia 2009 roku, Rada Europejska została jedną z siedmiu instytucji Unii Europejskiej.

Donald Tusk urodził się 22 kwietnia 1957 w Gdańsku. W 1980 ukończył studia historyczne na Uniwersytecie Gdańskim. Wcześniej zaangażował się w działalność opozycyjną, uczestnicząc w tworzeniu Studenckiego Komitetu Solidarności. Był współzałożycielem i od 2003 roku przewodniczącym Platformy Obywatelskiej, a także najdłużej urzędującym premierem III RP. Funkcję tę pełnił nieprzerwanie od 16 listopada 2007 aż do 22 września 2014 roku, gdy zrezygnował z powodu wyboru na Przewodniczącego Rady Europejskiej.
Pierwsze posiedzenie Rady Europejskiej w swojej kadencji Donald Tusk poprowadzi 18 grudnia 2014 roku.
Więcej informacji na temat Rady Europejskiej (http://www.european-council.europa.eu/home-page.aspx?lang=pl) można znaleźć na stronie internetowej tej instytucji.

Biuro Rzecznika Prasowego Ministerstwo Spraw Zagranicznych

11 grudzień

Koncert „Kolędy na cały rok”

nahorny-trio-fot-piotr-gruchałaMMM

Koncert „Kolędy na cały rok” (muzyka: Włodzimierz Nahorny / słowa: Bogdan Loebl)
11 grudnia 2014 r. godz. 19.00
Kościół pw. św. Katarzyny w Wilnie (ul. Vilniaus 30)

Koncert organizowany wspólnie z Festiwalem im. św. Krzysztofa

Występują:
Trio Włodzimierza Nahornego (Włodzimierz Nahorny – fortepian, Mariusz Bogdanowicz – kontrabas, Piotr Biskupski – perkusja)
Soliści: Dorota Miśkiewicz i Janusz Szrom.

Włodzimierz Nahorny – pianista, saksofonista, kompozytor i aranżer muzyki jazzowej, rozrywkowej, teatralnej i filmowej. Jego muzyka to poezja, romantyzm, refleksja. Jest osobowością niedefiniowalną. Jego życiorys to niemal cała historia polskiego jazzu.
Jest absolwentem PWSM w Sopocie. Zdobył wiele nagród na konkursach i festiwalach w Polsce i za granicą. Najważniejsze z nich to: I nagroda solistyczna i zespołowa na Jazz nad Odrą 64; II nagroda na Konkursie Młodych Muzyków Jazzowych w Wiedniu w 1966; I nagroda na Festiwalu Jazzowym w Wiedniu 1967, którą odebrał z rąk Duka Ellingtona; I nagroda na Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu kolejno w 1972 i 1973 r.
Jest kompozytorem najsłynniejszej powojennej polskiej piosenki Jej Portret. Ma na swoim koncie współpracę z legendarnym gdańskim BIM-BOMEM, z zespołami Andrzeja Trzaskowskiego, Andrzeja Kurylewicza i wreszcie z Breakoutami w okresie ich największej popularności.
Działające od 1993 r. trio (z Mariuszem Bogdanowiczem na kontrabasie i Piotrem Biskupskim na perkusji) jest bazą jego formacji i projektów fonograficznych.
W maju 2009 Włodzimierz Nahorny obronił pracę doktorską pot tytułem Twórczość Fryderyka Chopina jako źródło inspiracji w muzyce jazzowej, a w 2013 otrzymał tytuł profesora. Wykłada na Akademii Muzycznej w Gdańsku.
W styczniu 2011 r., z rąk prezydenta RP, otrzymał Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Od samego początku kariery, od debiutu, wzbudza powszechne uznanie. Wybitny, niepowtarzalny kompozytor, jeden z pierwszych polskich multiinstrumentalistów. Jego idiom to pojęcie tak szerokie jak nieskończony jest wachlarz jego artystycznych doświadczeń. Jest człowiekiem o niespotykanej wrażliwości i skromności, jednocześnie pełnym energii i nowatorskich koncepcji. Przez krytyków nazwany Chopinem jazzu.

Mariusz Bogdanowicz – kontrabasista, kompozytor, pedagog, publicysta, producent i wydawca. Absolwent Wydziału Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. Syn Leszka Bogdanowicza, kompozytora i aranżera muzyki jazzowej i rozrywkowej.
W latach 1978-81 grał w Big Bandzie GDAŃSK oraz w gdańskich combach jazzowych (Time Quartet). Współtworzył słynny Heavy Metal Sextet (1982-84). Zespół zajął pierwsze miejsce zespołowe Jazz Juniors ‘82,Klucz do Kariery na Pomorskiej Jesieni Jazzowej ‘82, pierwsze miejsce na konkursie w Dunkierce ‘83 (Francja), drugie miejsce na konkursie Jazz Hoeilaart ‘83 (Belgia).
W 1991 r. sformował swój pierwszy zespół, Mariusz Bogdanowicz Quartet. Autorskie plyty: Back to the Bass (1995), Confiteor Song (2001) oraz Syntonia (2013).
M. Bogdanowicz zajmuje się również publicystyką, pisze recenzje płytowe i koncertowe. Prowadzi audycję autorską JAZZ TRAVELS. Pisze felietony do miesięcznika TopGuitar.
Od 2006 prowadzi klasę kontrabasu, gitary basowej i zespoły instrumentalne na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie, gdzie jest zatrudniony na stanowisku adiunkta.
W marcu 2012 Rada Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej w Bydgoszczy nadała mu stopień doktora sztuki. Tytuł pracy doktorskiej: Wieloznaczeniowość i rola kontrabasu we współczesnym zespole jazzowym.
Za zasługi dla polskiej kultury został odznaczony orderem Gloria Artis.
Muzyka Mariusza Bogdanowicza, jego gra na kontrabasie, ma swoje źródła również poza językiem jazzu. Niełatwo daje się zaszufladkować i ująć w stylistyczne ramy, jest ekspresyjna, czasem liryczna, powściągliwa i refleksyjna. Jest instrumentalistą posiadającym własne, oryginalne brzmienie.

Piotr Biskupski – perkusista, członek zespołu wielu czołowych muzyków jazzowych, np. Nahorny Trio, Janusz Strobel Trio. Aktywny promotor jazzu i pedagog. Porusza się w obrębie gatunków: mainstream jazz, smooth jazz, modern jazz, muzyka popularna.
P. Biskupski, za namową Zbigniewa Jagodzińskiego, podjął studia muzyczne w Poznaniu i tam ukończył Akademię Muzyczną im. I.J. Paderewskiego.
Przez kilka lat Biskupski grał w Big-Bandzie Wiesława Pieregorólki. Współpracował z wieloma zespołami, prowadzonymi m.in. przez Zbigniewa Namysłowskiego, Tomasza Szukalskiego i Janusza Strobla. Biskupski pracuje także jako sideman m.in. z Grażyną Auguścik.
Piotr Biskupski jest adiunktem w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy oraz aktywnym promotorem jazzu i pedagogiem. Od lat organizuje warsztaty Drums Fuzje, występuje w audycjach radiowych i pisze do magazynów muzycznych, np. „Top Drummer”.
Za zasługi dla polskiej kultury został odznaczony orderem Gloria Artis.

Dorota Miśkiewicz
Muzykę ma wdrukowaną w geny. Jej ojciec, Henryk Miśkiewicz to znany saksofonista jazzowy, jej brat Michał jest perkusistą u Tomasza Stańki. Dorota rozpoczęła swoją muzyczną drogę jako uczennica w klasie skrzypiec, ale bardzo szybko zrozumiała, że jedyny instrument, jakiego potrzebuje, to jej własne struny głosowe.
Ilość projektów, kolaboracji, sesji, koncertów, w jakie angażowała się przez lata swojej obecności na scenie jest niezliczona. Równie nieprzebrana jest ilość gatunków muzycznych, przez które podróżowała. Zakotwiczona w jazzie, wypływała jednak na szerokie wody eksperymentów – zarówno na te bardziej egzotyczne, jak i bliższe polskim brzegom. Współpracowała z Cesarią Evorą, Anną Maria Jopek, Nigelem Kennedym, Janem Ptaszynem Wróblewskim, legendą polskiego jazzu Włodzimierzem Nahornym.
Choć może to dziwić – znalazła też czas, żeby regularnie nagrywać solowe albumy – „Dorota Miśkiewicz Goes to Heaven – Zatrzymaj się” (2002), „Pod rzęsami” (2005), „Caminho” (2008), „Ale” (2012) oraz nagrany z zespołem Kwadrofonik „Lutosławski, Tuwim. Piosenki nie tylko dla dzieci” (2013).

Janusz Szrom – na polskiej scenie jazzowej obecny jest od roku 1994. W tym roku zajął II miejsce na Międzynarodowym Festiwalu Wokalistów Jazzowych w Zamościu. W następnych roku otrzymał jedno z najważniejszych wyróżnień dla młodego artysty – nagrodę publiczności „Klucz do kariery” na festiwalu Pomorska Jesień Jazzowa ’95. Wielokrotnie brał udział w najważniejszych festiwalach muzycznych w Polsce.
Śpiewa i nagrywa z takimi artystami jak Włodzimierz Nahorny, Ewa Bem, Andrzej Jagodziński, Wojciech Młynarski…
W roku 2008 Janusz Szrom został wybrany przez Michela Legranda do zaśpiewania utworu „What are you doing the rest of your life” podczas Jubileuszowego 50-tego festiwalu Jazz Jamboree.
Na początku 2009 r. zajął II miejsce w plebiscycie „Jazz Top 2008″ czasopisma Jazz Forum w kategorii „Wokalista Roku”, a w kolejnej edycji plebiscytu („Jazz Top 2009″) zajął I miejsce.
Oprócz wokalistyki, zajmuje się również komponowaniem, aranżowaniem oraz nauczaniem. Jest pedagogiem w Policealnym Studium Jazzowym przy Szkole Muzycznej II st. im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Od wielu lat wykłada na Międzynarodowych Warsztatach Jazzowych w Puławach i Chodzieży. Jest również nauczycielem śpiewu w telewizyjnych programach muzycznych „Jak oni śpiewają” oraz „Fabryka Gwiazd”.

Koncert biletowany. Sprzedaż w cenie 27-64 Lt; 7.82 - 18.54 € - ”Bilietai.lt”  - http://www.bilietai.lt/lt/buy/22769#plan

12 grudzień

Seminarium dla nauczycieli „Oskar Kolberg i Litwa”

kolberg oskar

12 grudnia, godz. 11.00, Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wileńskiego, Sala im. K. Donelaitisa (ul. Universiteto 3, Wilno)

Seminarium dla nauczycieli „Oskar Kolberg i Litwa”.

W ramach obchodów Roku Oskara Kolberga w związku 200. rocznicą tego znakomitego polskiego kompozytora i etnografa na Uniwersytecie Wileńskim odbędzie się dwuczęściowe seminarium dla nauczycieli polonistów i historyków pt. „Oskar Kolberg i Litwa”.   Podczas seminarium uczestnicy wysłuchają wykładu dr Ireny Fedorowicz „Oskar Kolberg – ojciec etnografii polskiej” oraz wykładu doc. dr Krystyny Rutkowskiej „Cechy zwyczajów ludowych na pograniczu językowo-kulturalnym”. O godz. 14.00 w programie występ artystyczny przygotowany przez uczniów i studentów.

Wstęp wolny

Organizatorzy: Centrum Polonistyczne Uniwersytetu Wileńskiego, Wydział Oświaty Samorządu Rejonu Wileńskiego; partner: Instytut Polski w Wilnie

Fot. Muzeum im. Oskara Kolberga w Przysusze

13 grudzień

Rocznica ogłoszenia stanu wojennego w Polsce

T-55A_Martial_law_Poland

13 grudnia 1981. Wprowadzenie stanu wojennego

  • 13 grudnia 1981 przywódca partii i państwa generał Wojciech Jaruzelski wprowadza w Polsce stan wojenny. Wcześniejsze jego wezwania wobec Sowietów, by w razie porażki akcji wewnętrznej nastąpiło militarne wsparcie ze Wschodu, spotykają się z odmową Kremla. Jednak wojsko skutecznie przejmuje kontrolę nad krajem; większość swobód obywatelskich zostaje zawieszona, a kilka tysięcy działaczy „Solidarności” internowanych. Następuje całkowity paraliż Polski.

Gen. Wojciech Jaruzelski w przemówieniu radiowo-telewizyjnym:
Zwracam się do was wszystkich jako żołnierz, który pamięta dobrze okrucieństwo wojny. Niechaj w tym umęczonym kraju, który zaznał już tyle klęsk, tyle cierpień, nie popłynie ani jedna kropla polskiej krwi. Powstrzymajmy wspólnym wysiłkiem widmo wojny domowej.
Warszawa, 13 grudnia 1981

Dziennikarz:
Kiedy generał skończył słowami: „Rodacy! Wobec całego narodu polskiego iwobec całego świata pragnę powtórzyć te nieśmiertelne słowa: Jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy”, rozpłakałem się. Był to koniec. Przegraliśmy.

Warszawa, 13 grudnia 1981
Anonimowy dziennik w zbiorach Archiwum Opozycji OK

Cezary Wiśniewski w dzienniku:

Nie zapomnę, jak czekaliśmy, jak bardzo czekaliśmy, że tą ulicą nadejdzie klasa robotnicza, że ruszą wielotysięczne załogi. A tu nic, znikomy ruch, przemykają figurki ludzkie, czasem patrol, czasem pancerka, jakiś samochód, ulicą Marchlewskiego rzadko tramwaje, dość puste, i autobusy. Gapiliśmy się na to długo w zupełnym upadku ducha: obraz ten mówił, że „Solidarność” została rozgromiona w ciągu godzin.
Warszawa, 14 grudnia 1981
C. Wiśniewski, dziennik w zbiorach Archiwum Opozycji OK

Więcej: http://www.13grudnia81.pl/

15 grudzień

Film Pawła Pawlikowskiego „Ida” w TOP 10 Brytyjskiej Akademii Filmowej

didele_Ida1

Film Pawła Pawlikowskiego „Ida” w TOP 10 Brytyjskiej Akademii Filmowej.

Polski film znalazł się w zaszczytnym zestawieniu Brytyjskiej Akademii Filmowej 10 najlepszych nieanglojęzycznych produkcji, jakie miały premierę w ostatniej dekadzie. Zestawienie ujmuje szerokie spektrum światowej kinematografii oraz obrazy, które zdobyły miano dzieł wybitnych i ponadczasowych. Do prominentnej dziesiątki BFI trafiły filmy m.in. z Rumunii, Węgier, Tajlandii, Korei Południowej oraz Polski.

Ida
Polska, 2013, 79 min.
Reżyseria: Paweł Pawlikowski
Scenariusz: Paweł Pawlikowski, Rebecca Lenkiewicz
Zdjęcia: Łukasz Żal, Ryszard Lenczewski
Występują:  Agata Kulesza, Agata Trzebuchowska. Dawid Ogrodnik, Jerzy Trela, Halina Skoczyńska
Film w jęz. polskim. Napisy w jęz. litewskim, angielskim
Dramat, N-13
Bohaterką filmu jest Anna, sierota od dawna wychowywana w klasztorze. Za namową matki przełożonej, przed święceniami Anna odwiedza swoja ciotkę – Wandę, jedyną krewną, jaką posiada, dowiaduje się nie tylko, że ma ciotkę, ale też, że jej rodzice byli Żydami i zostali zamordowani w czasie wojny. Jedyna żyjąca krewna okazuje się być prokurator, która kilka lat wcześniej, w czasach stalinowskich, rozprawiała się bezwzględnie z „wrogami ludu“, wysyłając na śmierć również księży. Kobiety wyruszają w podróż, aby odkryć miejsce pochodzenia dziewczyny i poznać bliżej jej historię. Anna-Ida będzie musiała wybrać pomiędzy swym prawdziwym pochodzeniem, a raligią która uratowała jej życie, zaś Wanda będzie musiała wziąć odpowiedzialność za swoje decyzje z przeszłości. To pasjonująca i doskonale przemyślana opowieść, która burzy narodowo-religijne stereotypy tożsamości.
Główne nagrody:
2013 r. – nagroda główna oraz nagrody za pierwszoplanową rolę kobiecą dla  Agaty Kuleszy, za zdjęcia dla Łukasza Żala, za scenografię dla  Katarzyny Sobańskiej na  Festiwalu Filmowym w Gdyni, 3 nagrody na Festiwalu Filmowym w Mińsku, 6 nagród na Festiwalu Filmowym w Gijón (Hiszpania); 2014 r. – nagroda główna na Festiwalu Filmowym w Dublinie; 4 „Orły” – nagrody Polskiej Akademii Filmowej; nagroda Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wilnie „Kino pavasaris” dla najlepszego reżysera
W roku bieżącym film został nominowany do  Oscara w kategorii najlepszy film obcojęzyczny.

Więcej: http://player.bfi.org.uk/

18 grudzień

Prezentacja projektu „Otwock” z udziałem artysty z Polski Mirosława Bałki i kuratora Kasi Redzisz

MB portrait

18 grudnia, godz. 18.00, Narodowa Galeria Sztuki w Wilnie (Konstitucijos pr. 22)

Prezentacja projektu „Otwock” z udziałem artysty z Polski Mirosława Bałki i kuratora Kasi Redzisz.

„Otwock” to projekt zainicjowany w 2010 roku przez fundację Open Art Projects i rzeźbiarza Mirosława Bałkę. Jest próbą spojrzenia na tytułowe miasto przez pryzmat sztuki. W Otwocku znajduje się rodzinny dom M. Bałki, który artysta przekształcił w pracownię. Studio zainspirowało refleksję nad związkiem sztuki i przestrzeni, w której sztuka powstaje. Zaproszeni do projektu artyści i autorzy tworzą w relacji do zastanego kontekstu. Ich prace i gesty odsłaniają nowe warstwy ukrytych sensów, faktów i skojarzeń. Więcej o projekcie: www.otwockstudio.pl.
Mirosław Bałka urodził się w 1958 w Warszawie. Rzeźbiarz. Zajmuje się również rysunkiem i filmem eksperymentalnym. W 1985 ukończył Akademię Sztuk Pięknych, gdzie od roku 2011 prowadzi Pracownię Działań Przestrzennych na Wydziale Sztuki Mediów. Otrzymał Stypendium Miesa van der Rohe w Krefeld. Członek Akademie Der Kunste w Berlinie. Brał udział w ważnych wystawach międzynarodowych m.in.: Documenta w Kassel (1992), Biennale w Wenecji (1990, 1993, 2003, 2005, 2013),The Carnegie International w Pittsburgh (1995), Biennale w Sao Paulo (1998), Biennale w Sydney (1992, 2006), Biennale w Santa Fe (2006). W 2009 zrealizował projekt “How It Is” w Turbine Hall, Tate Modern w Londynie. Jest autorem pomnika ofiar katastrofy promu “Estonia” w Sztockholmie (1998). Jego prace znajdują się w ważniejszych kolekcjach muzealnych na świecie m.in. : Tate Modern / Londyn, Van Abbemuseum / Eindhoven, MOCA / Los Angeles, SFOMA / San Francisco, MOMA / Nowy Jork, Hirshhhorn Museum / Waszyngton DC, Art Institute / Chicago, The Carnegie Museum of Art / Pittsburgh, Museu Serralves / Porto, Moderna Museet / Sztockholm, Kiasma / Helsinki, Kroller Muller / Otterlo, The National Museum of Art / Ateny, The National Museum of Art / Osaka, The Israel Museum / Jeruzalem. W Polsce m.in.: Muzeum Sztuki / Łódź, CSW / Warszawa, Zachęta / Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej / Warszawa, Muzeum Narodowe / Wrocław, MOCAK / Kraków. Więcej o artyście: http://miroslaw-balka.com/pl/#, http://culture.pl/pl/tworca/miroslaw-balka.

Spotkanie w języku angielskim. Wstęp wolny.

Organizatorzy: Centrum „Rupert”, Instytut Polski w Wilnie; partnerzy: Narodowa Galeria Sztuki w Wilnie, Centrum Sztuki Współczesnej „kim?” w Rydze

4 marzec

Wystawa fotografii Jana Skłodowskiego „NA ŻMUDZI”

Cmentarz2

Wystawa fotografii Jana Skłodowskiego „NA ŻMUDZI”
4 marca – 4 kwietnia 2015 r., Biblioteka Publiczna w Kłajpedzie (ul. H. Manto 25)
Organizatorzy: Instytut Polski w Wilnie, Biblioteka Publiczna w Kłajpedzie

Żmudź, Žemaitija, Samogitia… Niezwykle interesująca, położona jakby na uboczu uczęszczanych dziś szlaków kraina. Niegdyś kolebka państwa króla Mendoga, następnie, jako Księstwo Żmudzkie, przez stulecia związana z Rzeczpospolitą Obojga Narodów, wreszcie ziemia litewskiego odrodzenia narodowego. Nostalgiczne, niby uśpione, pełne jezior, moren i wzgórz pejzaże kryją przywołujące dawne dzieje ślady przeszłości – tajemnicze kurhany, kościoły, pałace, dwory, cmentarze, przydrożne kapliczki… Ale krajobrazy te mieszczą w sobie także, a w zasadzie przede wszystkim, dzień dzisiejszy tej krainy, który dla wnikliwego obserwatora – wrażliwego na piękno krajobrazu fotografa, ale i dokumentalisty będzie nie mniej ważny niż te minione. Dostrzeże on bowiem mieszkańców żmudzkiej ziemi i w codziennych zmaganiach, i w świątecznej beztrosce, by utrwalić na fotograficznej kliszy ich oblicza rzeźbione doświadczeniami danego im czasu.
Niniejsza wystawa jest więc zaproszeniem na żmudzki szlak – jej przesłaniem nie jest jednak jedynie sprawozdawcze ukazanie ważnych na nim miejsc, ale wzbudzenie refleksji nad pięknem szeroko rozumianego krajobrazu kulturowego, na tle którego współczesność splata się z przeszłością. Autor fotografii i scenariusza – Jan Skłodowski.

Jan Tadeusz Skłodowski. Doktor nauk humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego, fotografik, pisarz, podróżnik. Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Towarzystwa Karpackiego i Związku Polskich Artystów Fotografików. Współpracuje z Instytutem Sztuki i Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk oraz Ministerstwem Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Odbył ponad 50 podróży badawczo-inwentaryzacyjnych na tereny Litwy, Łotwy, Słowacji i Ukrainy. Jest autorem kilkudziesięciu artykułów o tematyce historycznej, a także książek i albumów (m. in. Huculszczyzna w grafice polskiej, Krzemieniec – Ateny Wołyńskie, Rzeczpospolita Rafajłowska – na szlaku II Brygady Legionów Polskich w Karpatach) oraz licznych wystaw fotograficznych w kraju (m.in. Łazienki Królewskie w Warszawie) i za granicą (m.in. Biblioteka Polska w Paryżu) poświęconych ziemiom oraz dziedzictwu kulturowemu Kresów – terenów wschodnich dawnej Rzeczypospolitej.  Otrzymał odznakę Zasłużony dla kultury polskiej.