10 listopad

Wystawa „Wydarzenia Wielkiej Bitwy… Odsłony Grunwaldu”

Screen shot 2013-03-25 at 3.46.22 PM

10 listopada, godz. 17.00, Pałac Radziwiłłów w Wilnie (ul. Vilniaus 22)

Otwarcie wystawy „Wydarzenia Wielkiej Bitwy… Odsłony Grunwaldu” – ekspozycja dioramy Tadeusza Popiela i Zygmunta Rozwadowskiego „Bitwa pod Grunwaldem“.

Obraz „Bitwa pod Grunwaldem” o wymiarach 10 x 5 metrów został namalowany dla uczczenia 500. rocznicy bitwy. Obecnie jest własnością Muzeum Historycznego miasta Lwowa.

Zamysł stworzenia dioramy przedstawiającej zwycięstwo pod Grunwaldem narodził się przed stu laty, gdy warszawskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych odmówiło wypożyczenia „Bitwy pod Grunwaldem“ Matejki na organizowane w Krakowie obchody 500-lecia tej bitwy. Organizatorom obchodów nie pozostało nic innego jak zamówić podobne dzieło u byłych uczniów Matejki – T. Popiela i Z. Rozwadowskiego. Artyści uporali się ze zleceniem od marca do lipca. Malarze przedstawili własną wizję bitwy. Wykonany w technice olejnej obraz ukazuje ostatnie godziny walki na polach Grunwaldu.

Zamówione dzieło jest dioramą. To obraz osadzony w głębokim obramowaniu, który (poprzez zastosowanie specjalnych technik malarskich) stwarza iluzję przebywania w trójwymiarowej przestrzeni przedstawionego obrazu.

Malarze przedstawili kilka epizodów z ostatnich godzin bitwy: śmierć Dypolda Köckeritz, „szarżę chorągwi polskich z Witoldem na czele“ na szesnaście chorągwi krzyżackich i odzyskanie chorągwi polskiej, walkę Zawiszy Czarnego z Garbowa oraz śmiertelną walkę wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena.

Uzupełnieniem jest scena po lewej, ukazująca grupę jeńców krzyżackich wziętych do niewoli. Źródłem inspiracji zapewne były dzieła Jana Długosza, obraz Jana Matejki oraz „Krzyżacy“ Henryka Sienkiewicza.

Wystawa pod patronatem ministrów kultury Litwy i Polski czynna do 30 stycznia 2011 r.

Międzynarodowa wystawa „Jak to było podczas Wielkiej Bitwy… Odsłony Grunwaldu” – zorganizowana z okazji 600-lecia historycznej bitwy, której wynik przesądził o losach Litwy, Polski i całego regionu Europy – jest jedną z ostatnich imprez kończących obchody roku jubileuszowego, jednym z ostatnich wydarzeń kulturalnych uświetniających obchody tej rocznicy na Litwie. Prezentowana wystawa, będąca wynikiem współpracy pomiędzy muzeami z Litwy, Polski i Ukrainy, przy udziale naukowców i animatorów kultury z Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Szwecji i Czech, świadczy o kultywowaniu wspólnej pamięci historycznej Litwinów, Polaków, Ukraińców i innych narodów związanych tradycją grunwaldzką, o możliwościach przezwyciężenia stereotypów z przeszłości, o potrzebie kontaktów w dobie obecnej, jak też o nadziei na przyszłą wspólnotę w zjednoczonej Europie.

Ideą twórców wystawy było skupienie się nie tyle na historii bitwy grunwaldzkiej, przyczynach wojny z zakonem krzyżackim, przebiegu bitwy czy jej skutkach, ile na fenomenach pamięci historycznej, związanych ze wspólnym zwycięstwem zjednoczonych wojsk Wielkiego Księstwa Litewskiego i Królestwa Polskiego, znakach zwycięstwa, różnych formach i sposobach ich utrwalania od wieku XV do naszych dni, jak też na wizerunku historycznym bohaterów spod Grunwaldu w tradycji historiograficznej, w literaturze i sztuce.

Pomysł zorganizowania wystawy w Wilnie zrodził się przed kilkoma laty, przy okazji omawiania wraz z kierownictwem Zamku Królewskiego na Wawelu – dyrektorem prof. Jan K. Ostrowskim i wicedyrektorem Jerzym T. Petrusem – możliwości współpracy przy realizacji wspólnych projektów muzealnych, wystawowych, naukowych i in. W 2009 r., po pomyślnym zrealizowaniu wystawy „Wawel w Wilnie. Od Jagiellonów do końca Rzeczypospolitej Obojga Narodów”, zorganizowanej w ramach obchodów Tysiąclecia Litwy, postanowiono też wspólnie uczcić 600. rocznicę bitwy pod Grunwaldem podobnymi, ale nie identycznymi wystawami w Krakowie i Wilnie. W okresie od 15 lipca do 30 września 2010 r. w Zamku Królewskim na Wawelu była czynna wystawa „Na znak świetnego zwycięstwa. W sześćsetną rocznicę bitwy pod Grunwaldem”, której uroczystego otwarcia dokonali przywódcy Polski i Litwy – Bronisław Komorowski i Dalia Grybauskaitė. Krakowska wystawa stała się inspiracją do stworzenia zaplanowanej w Wilnie wystawy „Jak to było podczas Wielkiej Bitwy… Odsłony Grunwaldu”. Z Krakowa sprowadzono blisko 80 eksponatów, na obu wystawach oraz w ich katalogach wykorzystano wiele tych samych materiałów ikonograficznych. Jednak wileńska wystawa została wzbogacona i poszerzona o litewskie odsłony pamięci Grunwaldu, przechowywane na Litwie znaki historycznego zwycięstwa – ponad 200 eksponatów. Symboliczne, że wystawa w Wilnie także jest objęta honorowym patronatem – Ministra Kultury Republiki Litewskiej Arūnasa Gelūnasa i Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej Bogdana Zdrojewskiego, kontynuujących tradycję zapoczątkowaną w Krakowie przez prezydentów obu państw.

Jednym z najwspanialszych eksponatów wystawy w Wilnie, podobnie jak w Krakowie, jest monumentalna diorama „Bitwa pod Grunwaldem”, stworzona przez Tadeusza Popiela i Zygmunta Rozwadowskiego (w Wilnie będzie eksponowana od 10 listopada do 5 grudnia 2010 r.). Prezentacja tego obrazu w roku 1910 była – obok uroczystości odsłonięcia pomnika Antoniego Wiwulskiego – głównym punktem krakowskich obchodów 500. rocznicy bitwy pod Grunwaldem. Obraz jest dziś własnością Lwowskiego Muzeum Historycznego (Ukraina). W odróżnieniu od „Bitwy pod Grunwaldem” (1878), pędzla genialnego malarza nurtu historyzmu Jana Matejki, diorama w mniejszym stopniu indywidualizuje uczestników bitwy i postacie historyczne, skupiając się na oddaniu wrażenia decydującej bitwy. O trwających przed stu laty przygotowaniach do obchodów rocznicowych przypominają prezentowane w Wilnie obrazy o tematyce grunwaldzkiej, namalowane przez Jana i Tadeusza Styków (1909, 1937), obecnie przechowywane w Muzeum Wojskowym im. Witolda Wielkiego w Kownie (obrazy te były szkicami do niezrealizowanej panoramy, która miała być udostępniona w krakowskim Barbakanie w 1910 r.). Obchody 500. rocznicy grunwaldzkiego triumfu zostawiły po sobie trwały ślad w postaci okolicznościowych publikacji i pamiątek. Towarzyszą im na wystawie fotografie z uroczystości odbywających się w 1910 roku w Krakowie i Wilnie. Podczas przygotowywania wystawy stwierdzono zdumiewający fakt: w 1910 roku na Litwie etnicznej oraz na emigracji w USA ogłoszono ponad 200 publikacji i pomniejszych wzmianek na temat Grunwaldu w językach litewskim, polskim, rosyjskim i białoruskim. Litwini i Polacy złożyli też wieńce przed pomnikiem Witolda w katedrze wileńskiej. Symbolicznym znakiem tego czasu, będącym zarazem świadectwem zniszczeń dziedzictwa kulturowego podczas II wojny światowej i stosunku Niemiec nazistowskich do tradycji zakonu krzyżackiego, jest prezentowany na wystawie jedyny ocalały fragment pomnika Grunwaldzkiego A. Wiwulskiego, zburzonego przez Niemców w 1939 r. – głowa wielkiego księcia litewskiego Witolda. Wśród eksponatów jest też oryginalny gipsowy model pomnika Grunwaldzkiego, wykonany według projektu A. Wiwulskiego.

Rok 1910 był szczytowym momentem przywracania pamięci o grunwaldzkim zwycięstwie, jednak na wystawie starano się przedstawić dzieło utrwalania pamięci o tej historycznej bitwie od chwili jej zakończenia. Pokrótce przedstawiono historię wojny z zakonem krzyżackim, przebieg bitwy pod Grunwaldem, znaczenie zjednoczenia sił litewskich i polskich w następstwie układu w Krewie z 1385 r. Obok schematów bitwy wystawiono broń z czasów Grunwaldu i inne znaleziska archeologiczne, kroniki zakonu krzyżackiego z dawnych zbiorów królewieckich, fotograficzne panoramy pól grunwaldzkich z ruinami kaplicy wzniesionej przez Krzyżaków po bitwie w miejscu śmierci wielkiego mistrza, dawną ikonografię bitwy i jej bohaterów – Jagiełły i Witolda, jak też kopie i edycje dzieła Jana Długosza Banderia Prutenorum. Prezentowane są również dwa oryginalne portrety Jagiełły i Witolda (kon. XVII – pocz. XVIII w.), jedne z najstarszych zachowanych, obecnie przechowywane w Krakowie i Wilnie – na dowód historycznych związków łączących dawne stolice Polski i Litwy. Zjednoczenie sił litewskich i polskich symbolizuje rzeźba z białego marmuru „Jagiełło i Jadwiga”, dłuta Tomasza Oskara Sosnowskiego, wykonana w 1852 r. w Rzymie. Fakt zastosowania manewru odwrotu wojsk litewskich spod Grunwaldu, który przesądził o wyniku bitwy, poświadcza faksymile listu napisanego ok. 1411–1413 r., przechowywanego obecnie w archiwum w Berlinie. Przedstawiono również świętych patronów Litwy i Polski – krakowskiego biskupa i męczennika św. Stanisława oraz św. Kazimierza Królewicza, uwydatniając ich rolę w zwycięstwach wojennych; obok zaprezentowano wizerunek św. Brygidy Szwedzkiej, która przepowiedziała upadek zakonu krzyżackiego.

Na wystawie akcentowane są tradycje czczenia króla Polski i najwyższego księcia Litwy Władysława Jagiełły w katedrze krakowskiej oraz wielkiego księcia litewskiego Witolda w katedrze wileńskiej, znaki pamięci o tych bohaterach bitwy pod Grunwaldem (rekonstrukcje elementów kaplicy Jagiełłowej w katedrze krakowskiej, model cenotafu Witolda stworzony przez Vincasa Grybasa). Eksponowane cymelia wydawnicze z XVI–XVIII w. (Latopis litewski – tzw. kronika Bychowca, dzieła Jana z Wiślicy, Macieja Miechowity, Marcina Bielskiego, Marcina Kromera, Macieja Stryjkowskiego, Jana Radwana, Wojciecha Wijuka Kojałowicza i in.) pozwalają prześledzić transformacje pamięci o triumfie grunwaldzkim, poznać różne interpretacje przebiegu i znaczenia bitwy, wynikające z tradycji narodowych. XIX-wieczne pozycje historiograficzne i literackie o tematyce grunwaldzkiej reprezentują dzieła Juliana Ursyna Niemcewicza, Simonasa Daukantasa (Szymona Dowkonta), Teodora Narbutta, Józefa Ignacego Kraszewskiego, Henryka Sienkiewicza, edycje źródeł historycznych Georga Voigta, Adama Tytusa Działyńskiego i in.

Wiele uwagi poświęcono badaniom naukowym nad zwycięstwem grunwaldzkim w XX w. Na wystawie prezentowane są oryginalne studia autorów litewskich (np. Vydūnas, J. Gabrys-Paršaitis, B. Dundulis, M. Jučas), polskich (H. Łowmiański, S. M. Kuczyński, M. Biskup), niemieckich (M. Oehler, J. Pfitzner) oraz innych badaczy (W. Łastouski, W. Urban). Dzieła te, poświęcone zarówno samej bitwie, jak i jej bohaterom – Jagielle i Witoldowi, wywarły decydujący wpływ na ukształtowanie się obrazu bitwy. Osobno warto wspomnieć o pracach Svena Ekdahla, szwedzkiego uczonego mieszkającego w Niemczech, gdyż właśnie ten badacz znalazł wspomniany list z l. 1411–1413, potwierdzający świadomy manewr odwrotu wojsk litewskich dowodzonych przez Witolda. Do ukształtowania się obrazu Grunwaldu w litewskiej pamięci narodowej znacząco przyczyniła się wizja bitwy przedstawiona na obrazie Jana Matejki „Bitwa pod Grunwaldem” (1878), podkreślająca rolę Witolda. W okresie międzywojennym na Litwie powstało aż kilka kopii obrazu J. Matejki, a jedna z nich – zrealizowana w roku 1927 przez Juozasa Ignatavičiusa – jest prezentowana na tej wystawie. Warto dodać, że ekspozycja oryginału „Bitwy pod Grunwaldem” J. Matejki w roku 1999 na Litwie spotkała się z ogromnym zainteresowaniem – w ciągu kilku miesięcy w Muzeum Sztuki Użytkowej obraz obejrzało około 200 tys. osób. Wystawa prezentuje też nowe i niezwykłe formy utrwalania pamięci o triumfie grunwaldzkim w XX–XXI w. na Litwie: w nazwach klubów – koszykarskiego i piłkarskiego oraz różnych wyrobach. Nawiązując do tradycji historycznej bitwy, mecze drużyny koszykówki „Žalgiris” z Kowna z wojskowym klubem sportowym całego Związku Sowieckiego CSKA, rozgrywane w końcu XX w., były na Litwie pojmowane i traktowane m.in. jako opór małego, nie rezygnującego z ideałów wolności kraju i narodu wobec imperium.
Istotnym dopełnieniem ekspozycji są chorągwie krzyżackie, zrekonstruowane w kilku etapach w latach 1937–2009 z inicjatywy Zamku Królewskiego na Wawelu. Są to kopie trofeów grunwaldzkich, materialne znaki zwycięstwa, których wartość i znaczenie dla utrwalania pamięci historycznej tak jasno pojmował J. Długosz, apelując o odtworzenie grunwaldzkich sztandarów po ich fizycznym unicestwieniu przez czas. Część trofeów grunwaldzkich miała również trafić do katedry wileńskiej, jednak – inaczej niż w Krakowie – nie zachowały się ani chorągwie, ani ich rysunki.

Te aspekty pamięci o zwycięstwie pod Grunwaldem, których nie można było pokazać na wystawie w postaci zabytków materialnych, analizują teksty wprowadzające do obszernego katalogu wystawy, poszerzające i uzupełniające grunwaldzkie konteksty. Mečislovas Jučas i Sven Ekdahl w swoich artykułach przedstawiają w kolejności chronologicznej najważniejsze wydarzenia walk pod Grunwaldem, przypominają o znaczeniu manewru Litwinów. Temat Grunwaldu w sztuce XV–XVIII w. uogólnia Marek Walczak, natomiast jego realizacje na gruncie litewskim w XIX–XX w. omawia Vidmantas Jankauskas. Jerzy T. Petrus i Dalia Tarandaitė prezentują rozwój ikonografii Jagiełły i Witolda. Artykuły Krzysztofa J. Czyżewskiego, Gintautasa Žalėnasa i Vydasa Dolinskasa omawiają tradycje katedr – krakowskiej i wileńskiej – jako miejsc przechowywania i utrwalania pamięci o triumfach wojennych Polski i Litwy oraz bohaterach spod Grunwaldu. Uwagi S. Maslauskaitė dotyczą postaci św. Kazimierza jako orędownika wojsk litewskich i polskich. Ukształtowany w historiografii i literaturze pięknej XV–XX w. obraz Grunwaldu analizują Eugenija Ulčinaitė, Darius Kuolys i Viktorija Daujotytė-Pakerienė. Dzieje chorągwi zdobytych pod Grunwaldem oraz ich rekonstrukcje omawia tekst Magdaleny Piwockiej. Obchody uroczystości jubileuszowych w roku 1910 stały się tematem artykułów Agnieszki Janczyk i Aidy Grybienė. Tradycję pamięci Grunwaldu na Litwie podsumowuje Rimvydas Petrauskas.

10 listopad

accoWORLD a la Chopin, koncert zespołu akordeonowego Sarakina (Polska)

Screen shot 2013-03-25 at 3.46.22 PM

W ramach XIII Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Akordeonowej VILNIUS 2010.

10 listopada, godz. 20:00, Kościół pw. św. Katarzyny (ul. Vilniaus 30)

Zespół SARAKINA to polsko-bułgarsko-czeska formacja wykonująca muzykę etno-jazzową. Kompozycje i aranżacje z wpływami muzyki bałkańskiej, klasycznej i jazzowej przenoszą klimaty etniczne do muzyki artystycznej. Zespół tworzą profesjonalni muzycy, absolwenci wyższych szkół muzycznych. Grupa istnieje od 1999 roku.

accoWORLD a la Chopin, czyli projekt „Fryderykata” to muzyczny hołd złożony wielkiemu kompozytorowi, a zarazem wyzwanie rzucone jego tradycyjnym interpretacjom. To „zaledwie” inspiracja do własnych szkiców, a jednocześnie dowód  głębokiego wniknięcia w twórczość Chopina. To wreszcie wyraz przekonania, że aktualność dzieł wielkich mistrzów polega na tym, iż wciąż prowokują do twórczego wysiłku. Wciąż inspirują artystyczny dialog.

Muzyka Chopina nabrała tu słonecznych, jasnych barw, zarazem lekkości oraz nostalgii, i wreszcie, wciąż okazuje się być inspirującym pretekstem do wyznawania własnych prawd przez współczesnych artystów.

Kto przegapił poprzednie świetne dokonania Sarakiny, dla tego najnowszy krążek zespołu może być niespodzianką. Mogą bowiem zaskakiwać kultura i szlachetność grania a zarazem naturalność i swoboda w operowaniu środkami odwołującymi się do ludycznej czy folkowej tradycji. Nic straconego. „Fryderykata” to znakomity pomysł na to by od niego zacząć przygodę z Sarakiną i sięgnąć po wcześniejsze albumy. Słuchacze, którzy poprzednie dokonania znają, zapewne uczynią to samo.

Koncert biletowany. Bilety do nabycia w kasach Bilietai.lt

Organizator: Stowarzyszenie Akordeonistów Litewskich; partner: Instytut Polski w Wilnie.

Więcej informacji: http://akordeonofestivalis.lt

17 listopad

Recital w wykonaniu Krzysztofa Jabłońskiego (fortepian, Polska)

Screen shot 2013-03-25 at 3.45.26 PM

Z okazji 200. Rocznicy Urodzin Fyderyka Chopina

17 listopada, godz. 19:00, Litewska Filharmonia Narodowa, Duża sala

(ul. Aušros Vartų 5)

Krzysztof Jabłoński urodził się we Wrocławiu w roku 1965. W wieku lat 6 rozpoczął naukę gry na fortepianie u mgr Janiny Butor. Pod jej kierunkiem zdobył szereg nagród w konkursach krajowych, stypendiów (m.in. Towarzystwa im. F. Chopina), a w wieku lat 12 zagrał po raz pierwszy z orkiestrą. W roku 1980 –  jako najmłodszy uczestnik – zajął piąte miejsce na Międzynarodowym Konkursie „Premio Dino Ciani” w Mediolanie, po którym Nikita Magaloff (przewodniczący jury) zaprosił go do udziału w swoich kursach mistrzowskich w Genewie. W latach 1983-1986 studiował w Akademii Muzycznej w Katowicach pod kierunkiem prof. Andrzeja Jasińskiego.

W roku 1985 Jabłoński zdobył III Nagrodę na XI Międzynarodowym Konkursie im. F. Chopina w Warszawie. W latach 1988-1992 zdobył szereg czołowych nagród na międzynarodowych konkursach pianistycznych w: Palm Beach (USA), Monza (Włochy), Dublinie (Irlandia), Tel-Avivie (Izrael) – Złoty Medal A. Rubinsteina, Nowym Jorku – Nagroda specjalna im. Jorge Bolet’a, Calgary (Kanada). Intensywna działalność koncertowa na estradach całego świata, jaką rozpoczął w roku 1985 trwa nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.

Koncert biletowany. Bilety do nabycia w kasach Bilietai.lt oraz kasie Filharmonii.

Organizator: Litewska Filharmonia Narodowa; Instytut Polski w Wilnie.

22 listopad

(Lithuanian) EUNIC kino kepykla

Screen shot 2013-03-25 at 3.39.44 PM

Przepraszamy, ten wpis jest dostępny tylko w języku Lithuanian.

25 listopad

Koncert Alexandra Varro (fortepian, Bułgaria)

Screen shot 2013-03-25 at 3.37.41 PM

25 listopada, godz. 18.00, Wileńska Galeria Obrazów (ul. Didžioji 4)

Koncert Alexandra Varro (fortepian, Bułgaria) w ramach Saloniku Chopinowskiego w Wileńskiej Galerii Obrazów.

Alexander Varro urodził się w Warnie (Bułgaria), posiada bułgarsko-węgierskie korzenie. Studia gry na fortepianie i organach ukończył w Budapeszcie.

Od 1992 r. w związku z uszkodzeniem nerwu prawej ręki, stał się pianistą leworęcznym, co wyróżnia go wśród innych pianistów. Zaczął również sam dostosowywać utwory znanych kompozytorów dla osób leworęcznych. Zagrał lewą ręką ponad 250 koncertów w Bułgarii, Węgrzech, Austrii, Słowacji, Czechach, Polsce i Szwajcarii. Nagrał dwie płyty.

Wstęp wolny. Liczba miejsc ograniczona!

Organizatorzy: Instytut Polski w Wilnie, Muzeum Sztuki Litwy, Ambasada Bułgarii na Litwie, Bułgarski Instytut Kultury w Warszawie.

27 listopad

Koncert w wykonaniu Polskiej Orkiestry Symfonicznej „SINFONIA IUVENTUS”

Screen shot 2013-03-25 at 3.31.27 PM

27 listopada, godz. 17.00, Kowieńska Filharmonia Państwowa (ul. L. Sapiegos 5)

Koncert w wykonaniu Polskiej Orkiestry Symfonicznej „SINFONIA IUVENTUS” z okazji 200. Rocznicy Urodzin F. Chopina. Dyrygent Marcin Nałęcz-Niesiołowski (Polska), solistka Beata Bylińska (fortepian, Polska).

Działalność koncertową „Sinfonia Iuventus” rozpoczęła w czerwcu 2008 r. od początku współpracując ze znakomitymi mistrzami batuty: Gabriel Chmura, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Jerzy Semkow, Jerzy Swoboda, Eugene Tzigane, Evgeny Volynskiy, Antoni Wit, Tadeusz Wojciechowski, Monika Wolińska oraz znanymi solistami: Jakubem Jakowiczem, Ivanem Monighettim, Anną Marią Staśkiewicz, Agatą Szymczewską. Występowała m.in. na: XII Radziejowickich Spotkaniach ze Sztuką, XIV Międzynarodowym Festiwalu Muzycznym im. K. Jamroz w Busku-Zdroju, VIII Festiwalu „Ogrody Muzyczne” w Warszawie, XXVI Ogólnopolskim Festiwalu „Tydzień Talentów” w Tarnowie, VIII Międzynarodowym „Konkursie Młodych Pianistów Arthur Rubinstein in Memoriał” w Bydgoszczy. Koncertowała w salach Filharmonii Śląskiej w Katowicach, Opery i Filharmonii Podlaskiej w Białymstoku, Teatru Wielkiego, Filharmonii Narodowej, Filharmonii Łódzkiej, Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku, Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy, Filharmonii Opolskiej, Filharmonii Sudeckiej, Studio Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego w Warszawie, oraz za granicą: Ukraina (Lwów, Winnica, Odessa, Kijów); Francja (Cognac, Angoulême, Margaux); Włochy (Lerici, Florencja, San Pietro in Cerro, Rocca, Alseno).

W 2008 r. dokonała swoich pierwszych nagrań radiowych, telewizyjnych, płytowych: z Maestro Jerzym Semkowem (Schubert) i Mariuszem Patyrą (Wieniawski). W 2009 r. nagrała płytę z Ivanem Monighettim (Haydn) oraz z American Horn Quartet (K. Turner).

Koncert biletowany. Bilety do nabycia w kasie Filharmonii.

Organizatorzy: Kowieńska Filharmonia Państwowa, Instytut Polski w Wilnie

29 listopad

Cztery pory roku z Chopinem

Screen shot 2013-03-25 at 1.45.20 PM

Instytut Polski w Wilnie

Wileńska Dziesięcioletnia Szkoła Muzyczna im. Balysa Dvarionasa

uprzejmie zapraszają na trzeci koncert z cyklu

„Cztery pory roku z Chopinem“,

29 listopada br. (poniedziałek) o godz. 15.00

Sala Organowa, Wileńska Dziesięcioletnia Szkoła Muzyczna im. Balysa Dvarionasa

ul. T. Kosciuškos 13

2 grudzień

Koncert Andriy Kutasevych (fortepian, Ukraina)

Screen shot 2013-03-25 at 3.25.14 PM

Instytut Polski w Wilnie, Ambasada Ukrainy

oraz Litewskie Muzeum Sztuki

uprzejmie zapraszają na koncert

Andriy Kutasevych (fortepian, Ukraina) z cyklu

„SALONIK CHOPINOWSKI W WILEŃSKIEJ GALERII OBRAZÓW“

2 grudnia br. (czwartek) o godz. 18.00

 

Wileńska Galeria Obrazów

ul. Didžioji 4

Wstęp wolny.

Uwaga! Liczba miejsc ograniczona! Wstęp za zaproszeniami.

 

Andriy Kutasevych urodził się 1973 r. w Kijowie na Ukrainie. Jest absolwentem Ukraińskiej Narodowej Akademii Muzycznej im. P. Czajkowskiego w Kijowie (prof. Vsevolod Vorobyov). Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 6 lat.

Andriy Kutasevych brał udział w konkursach muzycznych w kraju i za granicą. W 1992 roku zdobył II nagrodę w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. W. A. Mozarta odbywającym się w ramach Festiwalu van Vlaanderen Brugge (Belgia) oraz nagrodę specjalna na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. M. Lysenko w Kijowie.

Pianista prowadzi nieprzerywalną działalność koncertową, występuje z orkiestrami symfonicznymi oraz kameralistami.

Dla Ukraińskiego Radia nagrał utwory J. S. Bacha, W. A. Mozarta, L. van Beethovena, F. Liszta oraz F. Chopina.

Od 2001 r. Andriy Kutasevych jest pedagogiem Ukraińskiej Narodowej Akademii Muzycznej im. P. Czajkowskiego w Kijowie.

7 grudzień

Chopin na dwa fortepiany – klasycznie i jazzowo

Screen shot 2013-03-25 at 3.23.26 PM

Instytut Polski w Wilnie oraz Festiwal „Kristupo kalėdos 2010″

uprzejmie zapraszają na koncert

„CHOPIN NA DWA FORTEPIANY – KLASYCZNIE I JAZZOWO“

w wykonaniu

Adama Makowicza (fortepian, Polska/USA)

Krzysztofa Trzaskowskiego (fortepian, Polska) 

7 grudnia br. (wtorek) o godz. 19.00 

Kościół pw. św. Katarzyny

ul. Vilniaus 30

Bilety do nabycia w kasach bilietai.lt

Adam Makowicz – legenda jazzu, mistrz improwizacji, wybitny pianista, filantrop.

Uhonorowany wieloma odznaczeniami cywilnymi, między innymi Komandorskim Krzyżem Zasługi.

Nagrał kilkadziesiąt płyt i występował w najważniejszych salach koncertowych na świecie współpracując z największymi współczesnymi muzykami. Autor kompozycji na zespoły kameralne, ponad 100 krótkich kompozycji jazzowych a także muzyki do krótkich filmów.
Urodził się w 1940 roku w Czechach, w polskiej rodzinie mieszkającej na Śląsku Cieszyńskim. W 1946  Adam  z rodzicami powrócił do Polski.Pierwszych lekcji gry na fortepianie udzielila Adamowi jego matka, rownież pianistka i śpiewaczka. Młody Adam okazał się szczególnie utalentowany dlatego tez trafił do szkoły dla dzieci uzdolnionych muzycznie a następnie do klasy fortepianu wybitnego nauczyciela, profesora Karola Szafranka w Rybniku.

Choć rodzice marzyli dla syna o karierze klasycznego pianisty, 15-letniego Adama porwał jednak jazz. W późnych latach pięćdziesiątych w Polsce, muzyka jazzowa była niemile widzianym a wręcz była zakazanym owocem Zachodu.

Ta muzyka, jak powiedział kiedyś Makowicz „świat wolności i improwizacji” zafascynowała go do takiego stopnia, że jako nastolatek porzucił szkołę, jej klasyczne wymagania i zasady.

W poszukiwaniu poczatków własnej drogi artystycznej i języka muzycznej wypowiedzi Adam, nie mogąc liczyć na dalszą pomoc rodziców, postanowił wybrać niezwykle skromną egzystencję i warunki przeżycia w ciągłej niepewności następnego dnia.

Jego oazą wówczas stał się krakowski klub jazzowy „Helicon”.
Kilka lat później, w 1962 roku wraz ze wspaniałym trebaczem Tomaszem Stańką, Adam utworzył zespół „Jazz Darings” uważany za pierwsze europejskie combo jazzowe. Współpracowal wówczas z Andrzejem Kurylewiczem, Zbigniewem Namysłowskim,Janem Ptaszynem Wróblewskim,Urszula Dudziak,Wojtkiem Mlynarskim.Przez wiele lat swoją muzyką uświetniał klasyczne już festiwale warszawskie Jazz Jamboree.

Od połowy lat 1970 Adam Makowicz coraz cześciej grywał konerty solowe zyskując sławę i uznanie wśród melomanów w Polsce i na świecie.
W 1977 roku, z rekomendacji Benny Goodmana oraz popularyzatora jazzu – Willis Conovera (na którego programie radiowym „Music USA-Jazz Hour” Makowicz uczył się jako młodziutki chłopak jazzu, słuchając największych sław zza oceanu), legendarny producent John Hammond zaprosił go na 10-tygodniowe tournee w USA. W tym czasie Makowicz nagrał solową płytę dla CBS Columbia zatytulowaną „Adam”.
W 1978 roku Makowicz wyjechał do USA po raz drugi, tym razem na 6-miesięczny kontrakt i od tego czasu Nowy Jork, Manhattan, stał się jego stałym domem.
Otworzyly sie przed Adamem legendarne świątynie muzyki – nowojorska Carnegie Hall (pierwszy jego solowy występ był udziałem w koncercie poświęconym zmarłemu sześć miesięcy wcześniej Erroll Garnerowi) i klub Cookery w Greenwich Village. Zaproszony został do udzialu w Festiwalu Jazzowym w Newport w Rhode Island.
Po wprowadzeniu w Polsce w 1981 roku stanu wojennego, wraz z innymi polskimi artystami mieszkającymi w USA, Adam wziął udział w emitowanym na cały świat programie telewizyjnym zorganizowanym z inicjatywy prezydenta Ronalda Reagana „Żeby Polska była Polską”.
Po 1989 roku mógł nareszcie odwiedzić Polskę do której jeździ teraz bardzo często i regularnie.
Występując w USA Adam dzielił scenę z największymi i najwspanialszymi muzykami, między innymi z Benny Goodmanem, Herbie Hancockiem, Earl Hinesem, Freddie Hubbardem,Sarah Vaughan,Teddy Wilsonem, George Shearingiem, George Mrazem, Al Fosterem, Jack DeJohnette, Charlie Hadenem.

Byl wielokrotnym solistą orkiestr i zespołow kameralnych; National Symphony of  Washington, London Royal Philharmonic Orchestra, Moscow Symphony Orchestra, Filharmonii Narodowej w Warszawie, Chester String Quartet, Amici String Quartet, Orkiestry Kameralnej „Amadeus” z Agnieszka Duczmal, Kwartetu „Wilanow” i wielu innych.
Bardzo wysoko przez recenzentów został oceniony występ w duecie z Leszkiem Możdżerem w Carnegie Hall we wrześniu 2004 roku. Koncert – pojedynek między mistrzem weteranem i wschodzącą gwiazdą jazzu, został utrwalony na plycie CD i DVD. Nagranie to zostalo uhonorowane „Platynowa Plyta” przez wytwornie EMI Music.
Poza utworami jazzowymi, ma w swoim repertuarze także klasykę, szczególnie Chopina, którym „nasiąkł” w młodości, jak sam mówi, i którego czuje „po jazzowemu” jak nikt inny.

Niewątpliwym wyrazem wpływu geniuszu Chopina jest wspólne koncertowanie Adama z Krzysztofem Jabłońskim (lauretem warszawskiego Konkursu im. Fryderyka Chopina).

W USA Adam Makowicz wydał płytę poświęconą muzyce Chopina w interpretacji jazzowej, jedyną amerykańską płytę tego rodzaju w całości poświęconą temu genialnemu kompozytorowi.

W niezwykle szerokim repertuarze Adam posiada także utwory G.Gershwina, I. Berlina, J. Kerna, C. Portera i wielu innych kompozytorów amerykanskich.

W roku 2008 z okazji jubileuszu czterystu lat istnienia amerykańskiej polonii, Adama Makowicza uhonorowano włączeniem jego osoby w poczet najbardziej zasłużonych czterystu Polakow w historii Stanów Zjednoczonych.

W październiku 2009 roku Adam został udekorownay w Warszawie Złotym Krzyżem “Gloria Artis” – najwyższym państwowym odznaczeniem za swój udział w propagowaniu polskiej sztuki na świecie.

Od wielu lat Adam poświęca w swój jesienny recital w Ustroniu na cel charytatywny wspomagając tym gestem Ośrodek Edukacyjno – Rehabilitacyjno – Wychowawczy w Ustroniu-Nierodzimiu.

Krzysztof Trzaskowski urodził się 10 maja 1987 r. w Białymstoku. Naukę gry na fortepianie rozpoczął w wieku 5 lat w Prywatnej Szkole Muzycznej I stopnia u Andrzeja Czemiela. Jest absolwentem PSM II stopnia Zespołu Szkół Muzycznych w Białymstoku w klasie fortepianu Krystyny Wachowskiej. Obecnie jest studentem IV roku Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Piotra Palecznego.

Krzysztof jest laureatem konkursów pianistycznych m.in.:

  • II miejsce na I Ogólnopolskim Konkursie Chopinowskim dla Dzieci w Jeleniej Górze oraz nagroda specjalna J.M. Rektora Akademii Muzycznej w Warszawie za najlepsze wykonanie poloneza (1999),
  • I miejsce na IV Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym im. I. J. Paderewskiego w Piotrkowie Trybunalskim oraz nagrody specjalne: za najlepsze wykonanie utworów I. J. Paderewskiego, nagroda za najlepsze wykonanie utworu F. Chopina oraz nagroda Kuratorium Oświaty w Łodzi (2000),
  • III miejsce na V Międzynarodowym Konkursie im. F.Chopina w Narvie w Estonii (2004),
  • I miejsce na II Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym im. Władysława Kędry w Łodzi (2004),
  • finalista Ogólnopolskiego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina dla Kandydatów do XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina (2005),
  • półfinalista XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina oraz laureat nagrody specjalnej Towarzystwa im. Fryderyka Chopina w Genewie (2005),
  • laureat „Estrady Młodych” w ramach Festiwalu Pianistyki Polskiej w Słupsku (2007)

Zakwalifikowany został do grona uczestników programu pomocy wybitnie uzdolnionym prowadzonego przez Krajowy Fundusz na Rzecz Dzieci (2000-2005). Jest również stypendystą Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2000, 2009, 2010) oraz Ministra Kultury (2004 i 2005). W roku 2006 został stypendystą Marszałka Województwa Podlaskiego. W 2007 roku został Stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego programu „Młoda Polska”.

Jako solista koncertował pod batutą: Jerzego Maksymiuka, Tadeusza Chachaja, Jana Miłosza Zarzyckiego, Zygmunta Rycherta, Marcina Wolniewskiego i Moniki Wolińskiej. Koncertował w Japonii, Chinach, Kanadzie, Niemczech, Francji, Szwajcarii, Tunezji, Estonii i Polsce. Nagrywał dla Polskiego Radia i Telewizji.

W 2010 roku zrealizował szereg projektów związanych z obchodami 200. rocznicy urodzin Fryderyka Chopina m. in.:

  • Wykonawca muzyki Audio – przewodnika po Warszawie z muzyką Chopina
  • Aktor i wykonawca muzyki w filmie Warszawa Chopina w reżyserii Kordiana Piwowarskiego
  • Aktor i wykonawca muzyki w spocie reklamowym „Odwiedź Chopina w Warszawie”
  • Aktor i wykonawca muzyki w filmie „Fryderyk” w reżyserii Jerzego Szkamruka
  • Wykonawca muzyki w Multimedialnych Ławeczkach Chopinowskich w Warszawie
  • Wykonawca muzyki w spektaklu Chopin – Impresje w reżyserii Lesława Piecki (Białostocki Teatr Lalek)
  • Aktor w spocie reklamowym na Szanghaj Expo 2010
9 grudzień

Wystawa Szopek Krakowskich

Screen shot 2013-03-25 at 3.42.05 PM

Wystawa
„Szopki Krakowskie”

9 grudnia 2010 r. – 6 stycznia 2011 r.
Muzeum Sztuki Użytkowej (ul. Arsenalo 3A, Wilno) 

Otwarcie wystawy

9 grudnia 2010 r. o godz. 18.00
Muzeum Sztuki Użytkowej
ul. Arsenalo 3A, Wilno

Organizatorzy:

Instytut Polski w Wilnie

Muzeum Historyczne Miasta Krakowa

Muzeum Sztuki Litwy