23 listopad

Gra miejska „Śladami Powstania Styczniowego”

1863 sukilimo banneris

Gra miejska „Śladami Powstania Styczniowego”
23 listopada, godz. 12.00, Plac K. Sirvydasa w Wilnie (początek obok ławeczki M.K. Ogińskiego)

Pomimo rozbiorów w sercach Polaków i Litwinów zawsze żywa była idea odzyskania wolności i wyzwolenia się spod ucisku carskiej Rosji. Po latach zsyłek na Syberię, rozczarowaniu chłopów warunkami zniesienia pańszczyzny, powstaniu tajnych stowarzyszeń prowadzących antyrosyjską działalność oraz zaktywizowaniu się środowisk patriotyczno-religijnych, 22 stycznia 1863 r. wybuchło trwające dwa lata powstanie, w Polsce znane jako Powstanie Styczniowe. Miało ono szczególnie aktywny przebieg na ziemiach litewskich, także w Wilnie. Ale czy zdajemy sobie sprawę z tego, jak ono wyglądało, jaki miało dokładnie przebieg i wpływ na miasto i jego mieszkańców?
Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Wilnie oraz Instytut Polski w Wilnie serdecznie zapraszają mieszkańców Wilna i gości stolicy do wzięcia udziału w bezpłatnej grze miejskiej, która pozwoli w interaktywny sposób poznać genezę oraz przebieg Powstania Styczniowego. Do udziału w tym wydarzeniu zapraszamy drużyny (do 5 osób) składające się z członków rodziny, przyjaciół czy kolegów z pracy.
Data: 23 listopada 2019 r. (sobota)
Potwierdzenie rejestracji: 12:00
Krótki instruktaż: 12:20
Start: 12:30
Miejsce startu: skwer K. Sirvydasa, obok ławeczki M.K. Ogińskiego
Czas trwania: 2,5 godz.
Gracze przemieszczają się pieszo na trasie do 5 km.
Gra będzie się odbywała w języku litewskim.

Potrzebują Państwo:
- drużyny (od 1 do 5 osób)
- wygodnych, ciepłych butów i odzieży
- długopisu
- telefonu z dostępem do internetu oraz możliwością robienia zdjęć.
Konieczna jest wcześniejsza rejestracja: http://sukilimas.orientacines.lt/

Organizatorzy: Ambasada RP w Wilnie oraz Instytut Polski w Wilnie

25 listopad

Uroczystość rozstrzygnięcia konkursu dla tłumaczy literatury „Amat victoria curam”

Plakat-konkurs

Uroczystość rozstrzygnięcia konkursu dla tłumaczy literatury „Amat victoria curam”
25 listopada, godz. 17.00, Uniwersytet Wileński (Sala K. Donelaitisa, ul. Uniwersytecka 3)

W reprezentacyjnej Sali im. K. Donelaitisa na Uniwersytecie Wileńskim odbędzie się uroczystość ogłoszenia wyników konkursu dla tłumaczy literatury „Amat victoria curam” i wręczenia nagród. Konkurs został ogłoszony w sierpniu br. z inicjatywy Krajowego Stowarzyszenia Literatów Polskich, Związku Pisarzy Litwy, Litewskiego Związku Tłumaczy Literatury oraz Centrum Polonistycznego Uniwersytetu Wileńskiego. Uczestniczyli w nim zamieszkali na Litwie tłumacze literatury polskiej na język litewski i literatury litewskiej na język polski. Na konkurs wpłynęły łącznie 24 prace, 16 przekładów na język litewski i 8 przekładów na język polski dzieł i fragmentów, które nie były dotąd opublikowane w przekładzie. Podczas uroczystości zostaną przedstawione prace nagrodzone w obu kategoriach, a laureaci odbiorą nagrody pieniężne ufundowane przez firmę „Orlen Lietuva” i rzeczowe ufundowane przez Instytut Polski w Wilnie. Uroczystość stanowi część obchodów 25-lecia Centrum Polonistycznego. Nagrodzone przekłady zostaną opublikowane w polskich i litewskich czasopismach literackich. Spotkanie w językach polskim i litewskim. Wstęp wolny.

Organizatorzy: Krajowe Stowarzyszenie Literatów Polskich, Związek Pisarzy Litwy, Litewski Związek Tłumaczy Literatury, Centrum Polonistyczne Uniwersytetu Wileńskiego. Fundatorzy nagród: Orlen Lietuva oraz Instytut Polski w Wilnie. Partnerzy: Naujoji Romuva, Pisarze.pl.

27 listopad

Spotkanie promocyjne książki „Cmentarz na Rossie w Wilnie – historia, sztuka, przyroda”

Swiatelko_Dla_Rossy_akcja_2018-5841

Spotkanie promocyjne książki „Cmentarz na Rossie w Wilnie – historia, sztuka, przyroda”

27 listopada, o godz. 12.00, Ambasada RP w Wilnie (ul. Šv. Jono 3)

„Cmentarz na Rossie w Wilnie – historia, sztuka, przyroda” to kompleksowo opracowana monografia jednej z najważniejszych wileńskich nekropolii. Jest to miejsce spoczynku wielu osób ważnych tak dla polskiej, jak i litewskiej historii i kultury. Cmentarz ten jest nie tylko częścią polskiego dziedzictwa znajdującego się poza granicami kraju, lecz także istotnym elementem dziedzictwa i tożsamości współczesnej, niepodległej Litwy. W monografii autorzy szczegółowo przedstawili wątki związane z historią nekropolii i jej sztuką – architektura funeralną. Dodatkową zaletą publikacji jest szerokie opisanie zagospodarowania terenu i znajdującej się tam przyrody. Publikacja jest wydana w dwóch językach: polskim i litewskim. Spotkanie będzie okazją nie tylko do prezentacji książki przez jej współautorów, lecz także pozwoli na udział w panelu dyskusyjnym na temat cmentarza na Rossie. Spotkanie odbędzie się w języku polskim i litewskim z tłumaczeniem.

Wszystkich zainteresowanych prosimy o potwierdzenie swojego uczestnictwa do 19 listopada br. na mail:  vilnius.embassy@msz.gov.pl z dopiskiem w tytule maila „Rejestracja Rossa”.

Organizatorzy: Ambasada RP w Wilnie, Instytut Polski w Wilnie, Instytut POLONIKA, Zarząd Towarzystwa Naukowego „Societas Vistulana”

Fot. Joanna Bożerodska/zw.lt

28 listopad

Konferencja naukowa poświęcona 410. rocznicy urodzin Wojciecha Wijuka Kojałowicza (1609-1677) „Genealogia i heraldyka na Litwie – przeszłość i współczesność”

Historiae_Lithuanae

Konferencja naukowa poświęcona 410. rocznicy urodzin Wojciecha Wijuka Kojałowicza (1609-1677) „Genealogia i heraldyka na Litwie – przeszłość i współczesność”
28 listopada, godz. 9.00, Biblioteka im. Wróblewskich Litewskiej Akademii Nauk  (ul. Žygimanto 1)

Wojciech Wijuk Kojałowicz to XVII-wieczny polsko-litewski historyk, teolog, jezuita. Wszechstronnie wykształcony, studiował retorykę, teologię, filozofię; na Akademii Wileńskiej wykładał logikę, fizykę, metafizykę i etykę. Pełnił jednocześnie funkcje kaznodziei, cenzora ksiąg i doradcy biskupów. W 1653 roku został rektorem Akademii Wileńskiej. Twórca pierwszej drukowanej historii Litwy (1650)  i „Herbarza Szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego”. Już w 1648 Kojałowicz zaczął opracowywać materiały do dziejów szlachty litewskiej. Olbrzymią większość danych zebrał sam i przekazał  wiele wiadomości będących autentyczną, jeszcze wtedy żywą tradycją rodzinną znanych rodów szlacheckich. Opisał wiele  nieznanych  herbów litewskich. Podczas  konferencji znani litewscy historycy, bibliotekarze, heraldycy pochylą się nad spuścizną sławnego jezuity, przypomną o jego zasługach dla historii i heraldyki współczesnej. Wstęp wolny, wymagana jest wcześniejsza rejestracja do dnia 18 listopada pod adresem: pirmininkas@genealogija.lt.

Organizator: Towarzystwo Genealogii i Heraldyki Litwy; partnerzy: Biblioteka im. Wróblewskich LAN,  Instytut Polski w Wilnie

5 grudzień

Obchody 100. rocznicy utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego

USB38_RT8a_2[1]

Obchody 100. rocznicy utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego
5 grudnia, godz. 14.00-18.00, Sala Senatorska Uniwersytetu Wileńskiego (ul. Universiteto 3)

100 lat temu, 11 października 1919 r. w Wilnie reaktywowano wyższą uczelnię – uniwersytet. Przyjęto wówczas, że odrodzony ośrodek akademicki będzie nosił imię swojego założyciela – króla Stefana Batorego. Uczelnia stała się istotnym ośrodkiem życia intelektualnego w regionie, była kontynuatorką tradycji centrów nauki z czasów dawnej Rzeczypospolitej i pierwszych lat zaborów. Szkoła powstała w roku 1579, kiedy król Stefan Batory przeznaczył środki na przekształcenie Kolegium Jezuitów w Wilnie w Akademię Wileńską. Po stłumieniu Powstania Listopadowego, w 1832 roku, jako karę za udział wielu uczonych i studentów w powstaniu władze carskie nakazały całkowitą likwidację uczelni. Uczelnia została ponownie odtworzona dopiero w 1919 roku. Swoją działalność  zakończyła w 1939 r. wraz z rozpoczęciem II wojny światowej. Po wojnie opiekunem i spadkobiercą tradycji akademickiej dawnego USB w Wilnie stał się Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. W konferencji pt. „100. rocznica utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego” udział wezmą: prof. Marija Drėmaitė (Uniwersytet Wileński) „Vladas Drėma i jego studia na Uniwersytecie Stefana Batorego“; prof. Anna Supruniuk (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) „Abraham Suckewer i inni studenci oraz absolwenci USB“ oraz prof. Tomas Venclova „Czesław Miłosz  – student Uniwersytetu Stefana Batorego”. Drugą częścią wydarzenia będzie otwarcie wystawy „Uniwersytet Stefana Batorego 1919-1939”, na której można będzie obejrzeć portrety rektorów, insygnia rektorskie i dziekańskie, ukazujące wielkość i dostojeństwo akademickie wileńskiej uczelni. Wystawę uzupełnią plansze w językach litewskim, polskim i angielskim przedstawiające działalność naukowo-badawczą uczelni, jej osiągnięcia i dynamiczny rozwój. W dyskusji „Uniwersytet Stefana Batorego w opinii publicznej w Polsce i na Litwie” udział wezmą: prof. Alferdas Bumblauskas, dr Barbara Stankiewicz i prof. Mirosław A. Supruniuk. Dyskusję moderuje dr Artūras Vasiliauskas.
Konferencja i dyskusja odbędą się w języku litewskim i polskim z tłumaczeniem. Wstęp wolny.

Organizatorzy: Uniwersytet  Wileński, Wydział Historyczny UW, Muzeum UW, Biblioteka UW, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Instytut Polski w Wilnie

13 grudzień

Wystawa „Starewicz – pionier animacji”

TABLICA2

Wystawa „Starewicz – pionier animacji”
13 grudnia – 30 stycznia, Muzeum Miejskie w Kownie (pl. Rotušės 15)
Otwarcie wystawy: 13.12.2019 o godz. 17.30

Władysław Starewicz (1882–1965) – polskojęzyczny reżyser pochodzący z Litwy, entomolog, artysta o szerokim spektrum zainteresowań, pionier animacji lalkowej, w pierwszej połowie XX w. tworzący na Litwie, w Rosji i we Francji. Twórca związany z Muzeum Miejskim w Kownie wywodził się z polskiej rodziny szlacheckiej. Od 1911 roku pracował w Dziale Przyrodniczym Muzeum. Malował plakaty a także karykatury do czasopism „Vapsva” oraz „Kreivas veidrodis”, projektował kostiumy karnawałowe, fotografował, ostatecznie zajął się animacją eksperymentalną. Jako pierwszy zastosował wiele nowatorskich rozwiązań w sztuce filmowej – zarówno dotyczących samego filmowania, jak też oświetlenia. Niektóre z jego trików operatorskich do dziś są z powodzeniem stosowane przez filmowców. Podczas pobytu w Kownie Starewicz tworzył animacje lalkowe oraz parodie filmowe: „Nad Niemnem”, „Życie ważek”, „Żuki”. W 1910 roku stworzył serię ujęć mieszkających w litewskiej Dąbrowie chrząszczy (jelonków rogaczy). Film o tych owadach – „Życie żuków” – zmontował, pracując już w Wytwórni Chanżonkowa w Moskwie. Wcześniej, w 1911 roku, nakręcił „Piękną Lukanidę” i „Zemstę kinooperatora” – o czym pisał w swoich dziennikach. Chociaż to nie Starewicz wynalazł animację przestrzenną, jest on uznawany za prekursora w tej dziedzinie. Jego nazwisko widnieje we wszystkich światowych encyklopediach i leksykonach filmowych. Na temat twórczości reżysera nadal powstają prace naukowe i filmy. W 2007 roku niezależna wytwórnia producencka „Filmų Era” przy wsparciu, m.in. Muzeum Miasta Kowna nakręciła film o Starewiczu pod tytułem „Treser żuków” (reż. Linas Augutis, Marek Skrobecki). Przy produkcji filmu współpracowały Litwa, Polska, Rosja, Francja i Niemcy. Kurator projektu: Krzysztof Stanisławski (Polska).

Organizator: stowarzyszenie „Kampania Artystyczna” w Warszawie; partnerzy: Muzeum Miasta Kowna, galeria „Meno parkas” w Kownie, Instytut Polski w Wilnie, Muzeum Kinematografii w Łodzi, FINA. Sponsor: IAM – Instytut Adama Mickiewicza w Warszawie

30 styczeń

Niemiecki nazistowski obóz śmierci. Konzentrationslager Auschwitz

Auschwitz

Niemiecki nazistowski obóz śmierci. Konzentrationslager Auschwitz

W dniu 30 stycznia br., z okazji obchodów 75. rocznicy wyzwolenia niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, zostanie otwarta wystawa pt. „Niemiecki Nazistowski Obóz Śmierci. Konzentrationslager Auschwitz”. Wydarzenie organizuje Ambasada RP w Wilnie we współpracy z Wileńskim Państwowym Muzeum Żydowskim im. Gaona. Wystawa została przygotowana przez Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu i przetłumaczona na język litewski.
Wystawa prezentuje wszystkie najistotniejsze zagadnienia historii obozu Auschwitz, ale też genezę ruchu nazistowskiego oraz specyficzne elementy systemu terroru niemieckiego wprowadzonego w okupowanej Polsce. Wystawa powstała w oparciu o materiały źródłowe i ikonograficzne Państwowego Muzeum Auschwitz-Birkenau i prezentowana jest na 30 planszach, na których wyjaśnione są przyczyny założenia obozu jako narzędzia terroru wobec ludności polskiej oraz polityczne tło jego funkcjonowania. Ekspozycja wyjaśnia, w jaki sposób rozwijał się system obozowy i dlaczego doszło do jego przekształcenia w ośrodek masowej zagłady Żydów.
Opisane są także warunki życia więźniów obozu, głód, niewolnicza praca, terror, system kar, czy egzekucji. Odrębne plansze podejmują tematykę losów kobiet i dzieci, zagłady Romów, czy tragedii sowieckich jeńców wojennych. Wystawa przybliża też historię ruchu oporu w KL Auschwitz, ucieczek, a także pomocy udzielanej więźniom przez mieszkańców Ziemi Oświęcimskiej.
Wystawa prezentowana była w wielu miejscach w Polsce i na świecie m.in. Chiny, Korea, USA, Rosja, Ukraina, Grecja, Niemcy, Włochy, Hiszpania.

Otwarcie wystawy odbędzie się 30 stycznia 2020 roku (czwartek) o godz. 14.00 w Centrum Tolerancji Wileńskiego Państwowego Muzeum Żydowskiego im. Gaona (Naugarduko g. 10/2, Wilno). Wstęp wolny.
Wydarzenie w języku angielskim, bez tłumaczenia na język litewski.

Wystawa czynna do 15 marca br.

W otwarciu wystawy weźmie udział Andrzej Kacorzyk, Zastępca Dyrektora Państwowego Muzeum Auschwitz-Birnekau, dyrektor Międzynarodowego Centrum Edukacji o Auschwitz i Holokauście.

Wystawę przygotowało: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu
Organizatorzy: Ambasada RP w Wilnie, Instytut Polski w Wilnie, Wileńskie Państwowe Muzeum Żydowskie im. Gaona
Partner: Międzynarodowa Komisja Oceny Zbrodni Reżimów Nazistowskiego i Okupacji Sowieckiej na Litwie

3 luty

Kampania reklamowa „Studia w Polsce – początek twojej kariery naukowej“

Studijos Lenkijoje_jpg

Kampania reklamowa „Studia w Polsce – początek twojej kariery naukowej“

Luty to tradycyjnie miesiąc, w którym Instytut Polski w Wilnie we współpracy z Narodową Agencją Wymiany Akademickiej, NAWA, promują na Litwie możliwości studiowania w Polsce. W tym roku kampania prowadzona jest pod hasłem „Studia w Polsce – początek twojej kariery naukowej” i skupia się na promocji polskiej nauki, badaczy, uniwersytetów, instytutów naukowych i badawczych za granicą.
Celem projektu jest zaprezentowanie międzynarodowej społeczności naukowej osiągnięć polskiej nauki oraz promocja Polski jako kraju atrakcyjnego do prowadzenia badań i rozwijania kariery naukowej.

Więcej:  https://nawa.gov.pl/

20 luty

Prezentacja książki „Moje pamiętniki” Marii księżny Ogińskiej

MO_pristatymas

Prezentacja książki „Moje pamiętniki” Marii księżny Ogińskiej
20 lutego 2020 r. o godz. 17.00 w Muzeum Sztuki Żmudzkiej w Płungianach (ul. Parko 3A, Płungiany)

Udział w prezentacji książki wezmą: autor wydania dr hab. Ryszard Nowicki (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy), dr Agnieszka Łuczak (Pełnomocnik Dyrektora ds. Zbiorów Specjalnych i Muzeów oraz Działalności Naukowej i Wydawniczej Biblioteki Raczyńskich w Poznaniu), Paweł Krupka (kierownik Instytutu Polskiego w Wilnie).

Wydane pamiętniki Marii ze Skórzewskich księżnej Ogińskiej (1857-1945) stanowią wy­jątkową wartość, a oryginalne rękopisy autorki pochodzą ze zbiorów specjalnych Biblioteki Raczyńskich. Te unikatowe materiały nie były dotąd analizowane przez badaczy. Dotyczą głównie wydarzeń z drugiej połowy XIX w. Autorka pochodziła ze znanej wielkopolskiej rodziny hra­biowskiej Skórzewskich, linii czerniejewskiej, herbu Drogosław i w rodzinnym majątku w Czerniejewie, niedaleko Gniezna, gdzie spędziła swoje najmłodsze lata i młodość. Rodzina Skórzewskich kultywowała w trud­nym okresie zaborów wartości patriotyczne. W 1876 r. wyszła za mąż za Michała księcia Ogińskiego (1849-1902), herbu Oginiec. Poślubiła wnuka podskarbiego wiel­kiego litewskiego Michała Kleofasa księcia Ogińskiego, autora znanego poloneza Pożegnanie Ojczyzny. Wkrótce po ślubie młoda para przeniosła się na Żmudź. Przez kilka lat mieszkali w Retowie, a następnie w wybudowanym przez siebie pałacu w Płungianach (teren guberni kowieńskiej). Nowoczesny ziemianin Michał Ogiński, prowadził aktywną działalność społecz­ną i gospodarczą.

Pamiętniki należą do nielicznych wspomnień ukazujących życie codzienne Polaków na Żmudzi w okresie zaborów. Zawierają szereg cennych informacji o pracy organicznej, pielęgnowaniu tradycji patriotycznych, legalnym przeciwstawianiu się uciskowi ze strony zaborcy rosyjskiego. Mąż autorki Michał Ogiński wspólnie z bratem Bohdanem organizowali w swoich dobrach cykliczne wystawy rolniczo-przemysłowe. Uczestniczyli w nich ziemianie z trzech zaborów. Wystawy przyczyniły się do podniesienia kultury rolnej oraz przemysłu nie tylko na Żmudzi. Organizowane były na koszt Ogińskich, o czym wspomina księżna w pamiętnikach. Wzbudziły one zainteresowanie także zaborcy rosyjskiego. Brał w nich udział m.in. Piotr Stołypin, który w 1906 r. został premierem i przeprowadził reformę rolną w Rosji. Maria Ogińska w Płungianach założyła Kółko Rolnicze, wzorowane na wielkopolskich, którego była prezesem.

Maria księżna Ogińska odnotowała także swoje spostrzeżenia z pobytów we Francji, Rosji, Niemczech, Austrii, Włoszech czy na Węgrzech. Czyta się je z rosnącym zainteresowaniem. Znała osobiście panujących w Rosji i Niemczech, papieża Leona XIII, przedstawi­cieli polskiej i zagranicznej arystokracji, wpływowych polityków, ludzi kultury, nauki i sztuki.

Autorka wspomnień należy do osób niemalże całkowicie zapomnianych. Jej życie i działalność stanowi wyzwanie dla badaczy. Ogłoszone drukiem przez Bibliotekę Raczyńskich Moje pamiętniki Marii Ogińskiej po raz pierwszy dają możliwość poznania księżnej. Winny przyczynić się do prowadzenia międzynarodowych dociekań, zwłaszcza z naukowcami z Litwy. Rozważania powinny doprowadzić do powstania monografii poświęconej Marii Ogińskiej.

Organizatorzy: Muzeum Sztuki Żmudzkiej w Płungianach i Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu; partner: Instytut Polski w Wilnie

26 luty

Początki sowietologii: Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej w Wilnie

Seminarium-naukowe

Konferencja naukowa „Początki sowietologii: Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej w Wilnie (1930-1939), idee – ludzie – dziedzictwo” z okazji 90-lecia powołania

26 lutego 2020 r., o godz. 13.00 w Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej (ul. šv. Jono 3, Wilno)
27 lutego 2020 r., o godz. 9.00 w Bibliotece Litewskiej Akademii Nauk im. Wróblewskich (ul. Žygimantų 1, Wilno)

Konferencja objęta patronatem Prezesa Rady Ministrów Republiki Litewskiej Sauliusa Skvernelisa i Prezesa Rady Ministrów Rzeczypospolitej Polskiej Mateusza Morawieckiego

Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej działał w latach 1930-1939 przy Uniwersytecie Stefana Batorego. Posiadał  autonomię i samorządność. Przy instytucie działała Szkoła Nauk Politycznych o statusie prywatnej uczelni wyższej. Instytut mieścił się w gmachu Biblioteki Wróblewskich w Wilnie.

Wydział Nauk Politycznych i Dyplomacji Uniwersytetu Witolda Wielkiego, Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Wielkiego Księstwa Litewskiego, Biblioteka Litewskiej Akademii Nauk im. Wróblewskich, Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej i Instytut Polski w Wilnie zapraszają na międzynarodową konferencję naukową „Początki sowietologii: Instytut Naukowo – Badawczy Europy Wschodniej w Wilnie (1930 – 1939), idee – ludzie –   dziedzictwo (z okazji 90-lecia powołania)”. Udział w konferencji wezmą wybitni naukowcy z Polski i Litwy: Tadeusz Bujnicki (Uniwersytet Jagielloński), Adam Eberhardt (Ośrodek Studiów Wschodnich w Warszawie), Marek Kornat (Instytut Historii Polskiej Akademii Nauk), Šarūnas Liekis (Uniwersytet Witolda Wielkiego w Kownie), Danuta Malicka (Uniwersytet Wrocławski), Jan Malicki (Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego), Rimantas Miknys (Instytut Historii Litwy), Tomas Venclova (poeta publicysta, tłumacz)  i Leszek Zasztowt (Uniwersytet Warszawski).
Obrady rozpoczną się 26 lutego, o godz. 13.00, w Ambasadzie Rzeczpospolitej Polskiej Referat inauguracyjny pt. „Polska wobec Sowietów w latach 1918 – 1939” wygłosi wybitny polski historyk i politolog prof. Wojciech Materski (Instytut Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk). Nastąpi debata pt. „Początki sowietologii, jej rozwój, stan obecny i perspektywy” w językach polskim i litewskich z tłumaczeniem symultanicznym.

Wstęp wolny pod warunkiem uprzedniej rejestracji. Rejestracja jest otwarta do 20 lutego. Na adres elektroniczny tomasz.blaszczak@vdu.lt należy podać imię, nazwisko i instytucję delegującą; przy wstępie do ambasady prośba o przedstawienie dowodu tożsamości – wstęp na teren placówki bez ważnego dokumentu jest niemożliwy. Uwaga: liczba miejsc ograniczona.

27 lutego obrady konferencji zostaną przeniesione w symboliczne miejsce – do Biblioteki Litewskiej Akademii Nauk im. Wróblewskich (ul. Žygimantų 1), gdzie w okresie międzywojennym mieścił się Instytut Naukowo-Badawczy Europy Wschodniej i Szkoła Nauk Politycznych. Początek obrad – godz. 9.00. Wstęp wolny.

Obrady w językach polskim i litewskim, bez tłumaczenia ustnego. Uczestnikom konferencji zostaną udostępnione tłumaczenia referatów w formie wydruków.

Organizatorzy: Wydział Nauk Politycznych i Dyplomacji Uniwersytetu Witolda Wielkiego, Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Wielkiego Księstwa Litewskiego, Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej, Instytut Polski w Wilnie, Biblioteka Litewskiej Akademii Nauk im. Wróblewskich
Wsparcie finansowe konferencji: Orlen Lietuva