3 grudzień

Opera Stanisława Moniuszki „Halka” na zakończenie obchodów Roku Moniuszki na Litwie

S7R04777

Opera Stanisława Moniuszki „Halka” na zakończenie obchodów Roku Moniuszki na Litwie
3 grudnia, godz. 19.00, wileński Teatru na Pohulance (ul. J. Basanavičiaus 13) 

Na zakończenie Roku Moniuszki na Litwie, 3 grudnia 2019 r. na deskach wileńskiego Teatru na Pohulance zostanie wystawiona jedna z najbardziej znanych oper Stanisława Moniuszki „Halka” w wersji wileńskiej. Jest to gościnny występ Warszawskiej Opery Kameralnej, przygotowany we współpracy z Instytutem Polskim oraz Domem Kultury Polskiej w Wilnie.
„Halka wileńska” Stanisława Moniuszki to w katalogu spektakli Warszawskiej Opery Kameralnej, nie tylko pozycja szczególna, ale wręcz kamień milowy w historii tej instytucji. Moniuszkowska „Halka” znana jest głównie z wersji warszawskiej, rozbudowanej do czterech aktów z ariami i baletami. Ta wersja została przygotowana specjalnie dla Warszawskiej Opery w roku 1857 i z wielkim powodzeniem wykonywana jest do dzisiaj. „Halka wileńska” z roku 1848 była pierwotną formą tej opery, miała budowę dwuaktową, zwartą i prężną dramaturgię oraz pozbawiona była większości znanych dziś arii i baletów. Zachował się do naszych czasów jedynie zapis wersji z akompaniamentem fortepianu, żadne ślady partytury lub głosów orkiestrowych nie zachowały się do naszych czasów. „Halkę wileńską” opracował w 1983 roku na zlecenie Stefana Sutkowskiego Jerzy Dobrzański, a reżyserował ją Kazimierz Dejmek. W 2019 roku „Halka wileńska” wraca na scenę Warszawskiej Opery Kameralnej jako wznowienie poprzedniej inscenizacji, jednakże z nową wersją muzyczną. Została ona przygotowana specjalnie na Festiwal Moniuszkowski i oparta została na oryginalnym zapisie z roku 1848 oraz na pierwodrukach wersji warszawskiej. Jest to zatem muzyczna rekonstrukcja dzieła, sporządzona z szacunkiem dla stylu kompozytora i zawierająca w całości materię muzyczną skomponowaną przez Moniuszkę. Dzieło jest w całości wiernym odbiciem zachowanej wersji z roku 1848. „Halka wileńska” powraca w inscenizacji Kazimierza Dejmka w nowym opracowaniu materiałów muzycznych przez Macieja Prochaskę, w nowej wersji partytury orkiestrowej. Dzieło zabrzmi w wykonaniu znakomitych solistów współpracujących z Warszawską Operą Kameralną oraz z towarzyszeniem orkiestry instrumentów historycznych „Musicae Antiquae Collegium Varsoviense”.

Organizatorzy: Warszawska Opera Kameralna, Instytut Polski w Wilnie oraz Dom Kultury Polskiej w Wilnie; partner Ambasada RP w Wilnie. Partnerzy medialni: Radio znad Wilii, zw.lt, Kurier Wileński i TVP Wilno.

Dofinansowano ze środków MKiDN w WPR „Niepodległa 2017-2022” oraz IAM z programu „Kulturalne pomosty”. 

4 grudzień

Wieczór Sztuki Polskiej – prezentacja antologii Polska Pogoń Poetycka

lenku_meno_vakaras_plakatas

Wieczór Sztuki Polskiej – prezentacja antologii Polska Pogoń Poetycka
4 grudnia, godz. 18.00, Biblioteka Adama Mickiewicza, ul. Trakų 10, Wilno

Krajowe Stowarzyszenie Literatów Polskich na Litwie obchodzi jubileusz X-lecia. Z tej okazji w Bibliotece Adama Mickiewicza odbędzie się Wieczór sztuki polskiej, podczas którego zostanie przedstawiona antologia polskiej poezji Litwy Polska Pogoń Poetycka. To pierwszy obszerny, wielopokoleniowy przegląd twórczości polskich literatów z Litwy. Jest to też pierwsze dwujęzyczne, polsko-litewskie wydanie zbiorowe polskiej literatury powstającej na Wileńszczyźnie. Dzięki wsparciu finansowemu Ambasady RP w Wilnie w ramach projektów polonijnych, antologię udało się ilustrować reprodukcjami dzieł polskich malarzy działających na Litwie. Książka obejmuje utwory 37 autorów polskich urodzonych na Litwie i mieszkających w kraju i na emigracji, a także prace 19 polskich malarzy z Litwy. Wstęp wolny. Spotkanie w językach polskim i litewskim.

Organizatorzy: Krajowe Stowarzyszenie Literatów Polskich i Biblioteka Adama Mickiewicza; partnerzy: Instytut Polski w Wilnie i Związek Malarzy Polskich Elipsa

5 grudzień

Wieczór Języków na Uniwersytecie Wileńskim

kalbu

Wieczór Języków na Uniwersytecie Wileńskim
5 grudnia, godz. 18.00,  Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wileńskiego (ul. Universiteto 3)

Zespół młodych językoznawców Uniwersytetu Wileńskiego organizuje doroczny Wieczór Języków, poświęcony znaczeniu języków w życiu publicznym oraz badań językoznawczych. W prezentacjach o charakterze socjolingwistycznym, literackim i scenicznym uczestniczą młodzi badacze i artyści wileńscy, a także przedstawiciele placówek dyplomatycznych, którzy prezentują języki urzędowe swych państw. Udział w Wieczorze Języków zapowiedział minister kultury Mindaugas Kvietkauskas. Instytut Polski w Wilnie, podobnie, jak w ubiegłych latach, ufundował dla uczestników Wieczoru Języków, upominki książkowe. Wstęp wolny. Spotkanie wielojęzyczne.

Organizatorzy: Kalbų vakaras, Wydział Filologiczny Uniwersytetu Wileńskiego; partnerzy: placówki dyplomatyczne akredytowane w Wilnie, w tym Instytut Polski

5 grudzień

Obchody 100. rocznicy utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego

USB38_RT8a_2[1]

Obchody 100. rocznicy utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego
5 grudnia, godz. 14.00-18.00, Sala Senatorska Uniwersytetu Wileńskiego (ul. Universiteto 3)

100 lat temu, 11 października 1919 r. w Wilnie reaktywowano wyższą uczelnię – uniwersytet. Przyjęto wówczas, że odrodzony ośrodek akademicki będzie nosił imię swojego założyciela – króla Stefana Batorego. Uczelnia stała się istotnym ośrodkiem życia intelektualnego w regionie, była kontynuatorką tradycji centrów nauki z czasów dawnej Rzeczypospolitej i pierwszych lat zaborów. Szkoła powstała w roku 1579, kiedy król Stefan Batory przeznaczył środki na przekształcenie Kolegium Jezuitów w Wilnie w Akademię Wileńską. Po stłumieniu Powstania Listopadowego, w 1832 roku, jako karę za udział wielu uczonych i studentów w powstaniu władze carskie nakazały całkowitą likwidację uczelni. Uczelnia została ponownie odtworzona dopiero w 1919 roku. Swoją działalność  zakończyła w 1939 r. wraz z rozpoczęciem II wojny światowej. Po wojnie opiekunem i spadkobiercą tradycji akademickiej dawnego USB w Wilnie stał się Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. W konferencji pt. „100. rocznica utworzenia Uniwersytetu Stefana Batorego” udział wezmą: prof. Marija Drėmaitė (Uniwersytet Wileński) „Vladas Drėma i jego studia na Uniwersytecie Stefana Batorego“; prof. Anna Supruniuk (Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu) „Abraham Suckewer i inni studenci oraz absolwenci USB“ oraz prof. Tomas Venclova „Czesław Miłosz  – student Uniwersytetu Stefana Batorego”. Drugą częścią wydarzenia będzie otwarcie wystawy „Uniwersytet Stefana Batorego 1919-1939”, na której można będzie obejrzeć portrety rektorów, insygnia rektorskie i dziekańskie, ukazujące wielkość i dostojeństwo akademickie wileńskiej uczelni. Wystawę uzupełnią plansze w językach litewskim, polskim i angielskim przedstawiające działalność naukowo-badawczą uczelni, jej osiągnięcia i dynamiczny rozwój. W dyskusji „Uniwersytet Stefana Batorego w opinii publicznej w Polsce i na Litwie” udział wezmą: prof. Alferdas Bumblauskas, dr Barbara Stankiewicz i prof. Mirosław A. Supruniuk. Dyskusję moderuje dr Artūras Vasiliauskas.
Konferencja i dyskusja odbędą się w języku litewskim i polskim z tłumaczeniem. Wstęp wolny.

Organizatorzy: Uniwersytet  Wileński, Wydział Historyczny UW, Muzeum UW, Biblioteka UW, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Instytut Polski w Wilnie

11 grudzień

Koncert Mikołaja Trzaski i Arkadija Gotesmana „Spotkajmy się w Olicie” w ramach festiwalu „Jewish Art Festival in Lithuania“

Gotesmanas 1

Koncert Mikołaja Trzaski i Arkadija Gotesmana „Spotkajmy się w Olicie” w ramach festiwalu  „Jewish Art Festival in Lithuania“
11 grudnia, godz. 17.00,  Biblioteka Publiczna w Olicie (ul. Seirijų  2, Olita) 

Festiwal „Jewish Art Festival In Lithuania“ przedstawił publiczności bogaty program łączący różne formy sztuki. W wielu miastach Litwy wystąpili znani litewscy i zagraniczni muzycy, pisarze i poeci. Zakończeniem festiwalu będzie koncert znanego polskiego muzyka Mikołaja Trzaski i litewskiego artysty Arkadija Gotesmana „Spotkajmy się w Olicie“, będący jazzowymi improwizacjami na motywach folkloru żydowskiego.
Mikołaj Trzaska to saksofonista, klarnecista basowy, kompozytor. Jest uważany za ikonę jazzowej awangardy w Polsce. W swoich podróżach muzycznych za cel obrał sobie poszukiwanie wspólnego mianownika między muzyką żydowską i współczesną. Kilka lat temu Trzaska zwrócił się ku tradycyjnej muzyce żydowskiej, po części z powodu swoich żydowskich korzeni. Arkadij Gotesman jest jednym z najbardziej pomysłowych, utalentowanych i produktywnych litewskich twórców jazzowych, założyciel i członek orkiestry klezmerskiej oraz organizator „Jewish Art Festival In Lithuania“. Wstęp wolny.

Organizatorzy: Jewish Art Festival In Lithuania, Instytut Polski w Wilnie, Biblioteka Publiczna w Olicie

13 grudzień

Wystawa „Starewicz – pionier animacji”

TABLICA2

Wystawa „Starewicz – pionier animacji”
13 grudnia – 30 stycznia, Muzeum Miejskie w Kownie (pl. Rotušės 15)
Otwarcie wystawy: 13.12.2019 o godz. 17.30

Władysław Starewicz (1882–1965) – polskojęzyczny reżyser pochodzący z Litwy, entomolog, artysta o szerokim spektrum zainteresowań, pionier animacji lalkowej, w pierwszej połowie XX w. tworzący na Litwie, w Rosji i we Francji. Twórca związany z Muzeum Miejskim w Kownie wywodził się z polskiej rodziny szlacheckiej. Od 1911 roku pracował w Dziale Przyrodniczym Muzeum. Malował plakaty a także karykatury do czasopism „Vapsva” oraz „Kreivas veidrodis”, projektował kostiumy karnawałowe, fotografował, ostatecznie zajął się animacją eksperymentalną. Jako pierwszy zastosował wiele nowatorskich rozwiązań w sztuce filmowej – zarówno dotyczących samego filmowania, jak też oświetlenia. Niektóre z jego trików operatorskich do dziś są z powodzeniem stosowane przez filmowców. Podczas pobytu w Kownie Starewicz tworzył animacje lalkowe oraz parodie filmowe: „Nad Niemnem”, „Życie ważek”, „Żuki”. W 1910 roku stworzył serię ujęć mieszkających w litewskiej Dąbrowie chrząszczy (jelonków rogaczy). Film o tych owadach – „Życie żuków” – zmontował, pracując już w Wytwórni Chanżonkowa w Moskwie. Wcześniej, w 1911 roku, nakręcił „Piękną Lukanidę” i „Zemstę kinooperatora” – o czym pisał w swoich dziennikach. Chociaż to nie Starewicz wynalazł animację przestrzenną, jest on uznawany za prekursora w tej dziedzinie. Jego nazwisko widnieje we wszystkich światowych encyklopediach i leksykonach filmowych. Na temat twórczości reżysera nadal powstają prace naukowe i filmy. W 2007 roku niezależna wytwórnia producencka „Filmų Era” przy wsparciu, m.in. Muzeum Miasta Kowna nakręciła film o Starewiczu pod tytułem „Treser żuków” (reż. Linas Augutis, Marek Skrobecki). Przy produkcji filmu współpracowały Litwa, Polska, Rosja, Francja i Niemcy. Kurator projektu: Krzysztof Stanisławski (Polska).

Organizator: stowarzyszenie „Kampania Artystyczna” w Warszawie; partnerzy: Muzeum Miasta Kowna, galeria „Meno parkas” w Kownie, Instytut Polski w Wilnie, Muzeum Kinematografii w Łodzi, FINA. Sponsor: IAM – Instytut Adama Mickiewicza w Warszawie

18 grudzień

Wernisaż wystawy fotograficznej Bartosza Frątczaka „Ostatni świadkowie. Portrety bohaterów II wojny światowej”

BF-Ostatni-(okladka)

Wernisaż wystawy fotograficznej Bartosza Frątczaka „Ostatni świadkowie. Portrety bohaterów II wojny światowej”
18 grudnia,  godz. 18.00,  Klasztor Franciszkanów w Wilnie (ul. Trakų 1)

“Od czasu mojego przyjazdu na Litwę minęło prawie sześć lat. Dziwnym zrządzeniem losu, moim pierwszym fotoreportażem zrealizowanym dla lokalnej prasy były obchody rocznicy operacji „Ostra Brama”. Nie pamiętam ani jednego z tysięcy zdjęć, które tego dnia zrobiłem, ale wiem, że to właśnie wtedy zaczął się mój projekt. Od tamtego czasu staram się być wszędzie tam, gdzie obecni są Weterani, a w każdym z tych miejsc jest Ich coraz mniej… Nigdy nie przestaję patrzeć na Nich z podziwem, jednocześnie nieustannie pytając samego siebie, czy kiedykolwiek byłbym gotów na takie poświęcenie? (Chcę myśleć, że tak…)  Z czasem nabrałem odwagi, zacząłem Ich odwiedzać, patrzyłem Im w oczy, a Oni cierpliwie spoglądali na mnie. Słuchałem historii, ustawiałem przenośne studio fotograficzne i robiłem portrety” – Bartosz Frątczak.
Wstęp wolny.

Organizatorzy: Fundacja „Pomoc Polakom na Wschodzie”, Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Polski w Wilnie, Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Wilnie, Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, Wileńskie Centrum Kultury i Duchowości

16 styczeń

Wystawa „Ambasador RP w Japonii Tadeusz Romer i żydowscy uchodźcy wojenni na Dalekim Wschodzie” w Kłajpedzie

TADEUSZ_ROMER_plakatas

Wystawa „Ambasador RP w Japonii Tadeusz Romer i żydowscy uchodźcy wojenni na Dalekim Wschodzie” w Kłajpedzie
16 stycznia – 10 lutego 2020 r., Biblioteka Publiczna w Kłajpedzie (ul. Herkaus Manto 25)
Otwarcie wystawy: 16 stycznia 2020 r. o godz. 17.00, wstęp wolny

Przygotowana z inicjatywy i na zlecenie Instytutu Polskiego w Wilnie przez dr Olgę Barbasiewicz z Instytutu Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego wystawa jest pierwszą tak wszechstronną próbą ukazania bohaterskich działań podejmowanych przez ambasadora RP w Japonii Tadeusza Romera na rzecz pomocy żydowskim uchodźcom przybywającym do japońskich portów z wizami wydanymi przez japońskiego konsula w Kownie Chiunę Sugiharę.
Tadeusz Ludwik Romer urodził się 6 grudnia 1894 r. w Antonoszu, znajdującym się w owym czasie w guberni kowieńskiej Cesarstwa Rosyjskiego. W 1937 r. został pierwszym ambasadorem RP w Japonii. Latem 1940 roku polscy Żydzi, którzy szukali ucieczki przed Holokaustem, otrzymywali od japońskiego konsula w Kownie Chiune Sugihary wizy tranzytowe umożliwiające im wjazd do Japonii. Wizy te były niezbędne do przedostania się na terytorium holenderskiego Curacao. Uchodźcy posiadali bowiem także zaświadczenie o bezwizowym pozwoleniu na wjazd na te terytoria, wystawione przez holenderskiego konsula honorowego w Kownie Jana Zwartendijka. Uchodźcy będący polskimi obywatelami zostali natychmiast otoczeni opieką konsularną polskiej ambasady. Zadaniem ambasadora Tadeusza Romera stała się pomoc w zapewnieniu wiz docelowych, gdyż osoby przybywające w kolejnych turach nie posiadały żadnych innych wiz niż te tranzytowe, wydane przez Chiune Sugiharę. Romer szacował, że do Japonii przybędzie około 500 osób, w zależności od decyzji władz sowieckich i japońskich, które mogły odmówić wpuszczenia tej grupy. Jednak już w połowie lutego liczba ta przekroczyła 700 osób, o czym polska placówka dyplomatyczna niezwłocznie informowała Londyn. Priorytetem dla polskiej dyplomacji stało się odpowiednie rozlokowanie znajdujących się na terenie Japonii uchodźców.
Dla zapewnienia uchodźcom opieki, szczególnie w przypadku braku dalszych wiz oraz środków niezbędnych do życia, ambasador Tadeusz Romer powołał „Polski Komitet Pomocy Ofiarom Wojny”, którego przewodniczącą została jego żona Zofia Romer. Komitet zebrał środki na działalność i doraźną pomoc uchodźcom wśród Polonii oraz obywateli polskich przebywających na Dalekim Wschodzie, uzyskał również wsparcie nowojorskiego Joint Distribution Committee. Komitet utworzył swoje biura w Kobe i Tokio, współpracował także z organizacjami żydowskimi w Kobe i Jokohamie. Jego przedstawiciel spotykał się w porcie w Tsurudze z przybywającymi polskimi obywatelami w celu ułatwienia formalności wizowych i skierowania ich do Kobe, gdzie gmina żydowska zapewniała im zakwaterowanie. Komitet udzielał również uchodźcom zapomóg pieniężnych. Aby oszczędzić przybyszom długiej podróży do Tokio, Ambasada RP zorganizowała w Osace tymczasowy punkt konsularny. Gdy w 1941 roku podjęto decyzję o likwidacji polskiej placówki w Japonii, Tadeusz Romer wraz z częścią personelu ambasady udał się pod koniec października do Szanghaju, gdzie kontynuował dyplomatyczne działania na rzecz uchodźców. To dzięki jego działalności i wstawiennictwu polscy obywatele byli w stanie uzyskiwać kolejne wizy do krajów docelowych, jak również korzystać z pomocy finansowej, przekazywanej często za pośrednictwem polskich poselstw, przy współpracy Rządu RP na uchodźstwie.
Tadeusz Romer wyjechał z Szanghaju latem 1942 roku, zostawiając na Dalekim Wschodzie dobrze zorganizowaną społeczność polskich Żydów, której reprezentanci zostali włączeni w nowo powstałą organizację o nazwie Zarząd Główny Związku Polaków w Chinach. Po dotarciu do Lourenço Marques (obecnie Maputo, Mozambik) nadal wspierał polskich Żydów poprzez działania dyplomatyczne. W tym samym roku Tadeusz Romer objął funkcję ambasadora Polski w ZSRR, którą sprawował do wiosny 1943 roku. W kwietniu 1943 roku został pełnomocnikiem rządu RP na Bliskim Wschodzie, aby w lipcu tego samego roku objąć stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Stanisława Mikołajczyka w Londynie. Po zakończeniu wojny wyemigrował do Kanady, gdzie pracował na Uniwersytecie McGill. Od 1963 roku aż do śmierci był prezesem Polskiego Instytutu Naukowego w Kanadzie. Zmarł w Montrealu 23 marca 1978 roku. Wystawa podejmuje próbę przywrócenia pamięci o polskim dyplomacie, ale przedstawia także życie codzienne żydowskich uchodźców w Japonii oraz Chinach. Wystawie towarzyszy okolicznościowa publikacjja w trzech językach.

Organizatorzy: Instytut Polski w Wilnie, Biblioteka Publiczna w Kłajpedzie; partnerzy: Ambasada RP w Wilnie, Ambasada Japonii w Wilnie, Biblioteka Polska w Londynie, Narodowe Archiwum Cyfrowe, Instytut Bliskiego i Dalekiego Wschodu Uniwersytetu Jagiellońskiego.

16 styczeń

Wystawa „Św. Jan Paweł II i bł. Władysław Bukowiński – Polscy Orędownicy Wolności” w Kłajpedzie

fot. Archidiecezja Kowieńska

Wystawa „Św. Jan Paweł II i bł. Władysław Bukowiński – Polscy Orędownicy Wolności” w Kłajpedzie

16-31 stycznia 2020 r., Kościół pw. MB Królowej Pokoju w Kłajpedzie (ul. Rumpiškės 6)

Wystawa ukazuje św. Jana Pawła II oraz upamiętnia Jego pielgrzymkę na Litwę w 1993 r., a także  prezentuje osobę bł. ks. Władysława Bukowińskiego. Koniec XX wieku to dla Polski i Litwy początek nowej epoki. Po latach dramatycznych przeżyć, wojen oraz represji oba narody zaczynają „oddychać wolnością”. To jednak wolność, która nie jest dana raz na zawsze – trzeba ją wciąż zdobywać i odkrywać na nowo. Polscy orędownicy wolności – św. Jan Paweł II i bł. Władysław Bukowiński – stają się dla kolejnych pokoleń nauczycielami wolności. Jan Paweł II podczas swojej pielgrzymki na Litwę, przypomniał odradzającemu się państwu, że podstawą jego suwerenności i tożsamości jest 600-letnie dziedzictwo chrześcijaństwa. Bł. Władysław Bukowiński to wzór człowieka wolnego – który, mimo prześladowań, dobrowolnie oddał życie za służbę ludziom na Wschodzie. Swoją posługą obydwaj Polacy pokazują nie tylko, jak żyć z wolnością, lecz także jak budować wolne społeczeństwa w atmosferze dialogu, szacunku i miłości.

Św. Jan Paweł II
16 października 1978 roku kardynał Karol Wojtyła, metropolita krakowski, został wybrany papieżem. O godzinie 18:18 z komina na dachu Kaplicy Sykstyńskiej ukazał się biały dym oznajmiający wybór nowego papieża. O 18:44 Kardynał Pericle Felici ogłosił światu: Annuntio vobis gaudium magnum (Zwiastuję Wam radość wielką). Habemus Papam (mamy Papieża). Karol Wojtyła został wybrany na 264 następcę św. Piotra. Był on pierwszym papieżem nie Włochem od 455 lat. Przyjął imię Jana Pawła II. W pierwszej ze swoich encyklik Redemptor Hominis (marzec 1979 roku) wyjaśnił swój wybór imienia jako bezpośrednie nawiązanie i kontynuowanie nauczania swoich poprzedników: Jana XXIII i Jana Pawła I. Za myśl przewodnią papieskiego pontyfikatu, uznaje się słowa: Non abbiate paura… – nie lękajcie się: otwórzcie drzwi Chrystusowi!  wypowiedziane przez Jana Pawła II, podczas oficjalnego rozpoczęcia pontyfikatu na pl. św. Piotra w Rzymie 22 października 1978 roku. Jego pontyfikat, trwający blisko 28 lat, był trzecim pod względem długości. Już podczas Jego trwania, był on określany jako przełomowy. Nie chodziło tylko o otwarcie Kościoła Katolickiego poprzez wprowadzenie decyzji Soboru Watykańskiego II, ale również podkreślano Jego zasługi na płaszczyźnie ekumenizmu oraz dialogu z innymi religiami. Papież Jan Paweł II zmarł 2 kwietnia 2005 roku w Rzymie, o godzinie 21:37. Został beatyfikowany 1 maja 2011 roku, a następnie kanonizowany 27 kwietnia 2014 roku.  Ojciec Święty Jan Paweł II był niewątpliwie najwięcej pielgrzymującym Papieżem w historii. W czasie swego pontyfikatu odbył 104 pielgrzymki międzynarodowe, odwiedzając 129 krajów na wszystkich kontynentach. Przemawiał do milionów ludzi, odwiedzał miejsca, w których nie był wcześniej żaden Papież. Słynął ze znajomości wielu języków, dzięki której nawiązywał jeszcze lepszy kontakt z ludźmi różnych narodowości. Spotkania z Nim były dla wiernych wielkim wydarzeniem o charakterze niemalże mistycznym, często zmieniającym ich wewnętrznie na całe dalsze życie.Polskę Jan Paweł II odwiedził 8-krotnie. W 1993 r. przybył również na Litwę.

Bł. ks. Władysław Bukowiński (1904-1974) – apostoł Kazachstanu, misjonarz na wzór św. Pawła, przeżył trzynaście i pół roku ciężkich łagrów, niosąc Chrystusa tam, gdzie ludzie byli pozbawiani nadziei i godności. W 1955 r. dokonał świadomego wyboru przyjęcia obywatelstwa radzieckiego, aby móc pozostać z ludźmi spragnionymi posługi kapłańskiej w dalekim Kazachstanie, przez niektórych nazywanym „nieludzką ziemią”. Pod osłoną nocy potajemnie udzielał sakramentów i odprawiał Msze św. w prywatnych mieszkaniach. Podjął kilka wypraw misyjnych na południu ZSRR. „Jestem właściwym człowiekiem na właściwym miejscu” – mówił o sobie. Pod koniec życia trzykrotnie przyjeżdżał do Polski, gdzie spotykał się m. in. z kard. Karolem Wojtyłą. Ks. Bukowiński stał się pierwszym błogosławionym Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego w Kazachstanie. Jego grób znajduje się w kościele pw. św. Józefa w Karagandzie. Św. Jan Paweł II w czasie swojej podróży apostolskiej do Kazachstanu w 2001 r. powiedział o nim: „Księdza Władysława Bukowińskiego wielokrotnie spotykałem i zawsze podziwiałem za kapłańską wierność i apostolski zapał. Był szczególnie związany z Karagandą. Pragnę dzisiaj złożyć w imieniu Kościoła hołd zarówno jemu jak i wszystkim zesłańcom”. 11 września 2016 r. w katedrze Matki Bożej Fatimskiej Matki Wszystkich Narodów w Karagandzie pod przewodnictwem kard. Angela Amato odbyła się jego uroczysta beatyfikacja.

Organizatorzy: Instytut Polski w Wilnie, Fundacja „Pomoc Polakom na Wschodzie“, Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie, Parafia pw. MB Królowej Pokoju w Kłajpedzie

Fot. Archidiecezja Kowieńska

14 luty

Z miłością do dworu w Polesiu: Viola Brzezińska (wokal, Polska)

paliesiaus

Koncert „Z miłością do dworu w Polesiu: Viola Brzezińska” (wokal, Polska)

14 lutego 2020 r., godz. 19.00, Dwór w Polesiu (ul. Dvaro 7, wieś w Polesiu, starostwo Mielagėnai, rej. ignaliński - Paliesiaus kaimas Mielagėnų seniūnija, Ignalinos rajonas)

Sprzedaż biletów: „Bilietai.lt”

Organizator: Dwór w Polesiu; partner: Instytut Polski w Wilnie